Ο Βάλτερ Μπένγιαμιν γεννήθηκε στις 15 Ιουλίου 1892 στο Βερολίνο και αυτοκτόνησε στις 26 Σεπτεμβρίου 1940 στα ισπανικά σύνορα, για να μην πέσει στα χέρια της Γκεστάπο. Τα κυριότερα δοκίμιά του, δημοσιευμένα συνήθως ως άρθρα σε περιοδικά και επιθεωρήσεις, είναι:- "Zur Kritik der Gewalt" ("Για την κριτική της βίας", Archiv fur Sozialwissenschaften und Sozialpolitik, 1921)- "Goethes wahlverwandtschaften" ("Οι εκλεκτικές συγγένειες του Γκαίτε", Neue Deutsche Beitrage, 1924/25)- "Einbahnstrasse" ("Μονόδρομος", εκδ. Rowohlt, Berlin, 1928)- "Ursprung des deutschen trauerspiels" ("Προέλευση της γερμανικής τραγωδίας", 1928)- "Der Surrealismus" ("O σουρεαλισμός", Die literarische Welt, 1929)- "Karl Kraus" (Frankfurter Zeitung, 1931)- "Franz Kafka. Zur zehnten Wiederkehr seines Todestages" ("Φραντς Κάφκα: Για τη δέκατη επέτειο από την ημερομηνία του θανάτου του", Judische Rundschau, 1934)- "Das kunstwerk im zeitalter seiner technischen reproduzierbarkeit" ("Το έργο τέχνης στην εποχή της τεχνικής αναπαραγωγιμότητάς του", Zeitschrift fur Sozialforschung, 1936)- "Eduard Fuchs, der Sammler und der Historiker" ("Έντουαρντ Φουξ, συλλέκτης και ιστορικός", Zeitschrift fur Sozialforschung, 1937)- "Berliner kindheit um neunzehnhundert" ("Η παιδική ηλικία του Βερολίνου γύρω στα 1900", 1932-1934, 1938)- "Uber einige Motive bei Baudelaire" ("Σχετικά με ορισμένα μοτίβα του Μπωντλαίρ", Zeitschrift fur Sozialforschung, 1939)- "Uber den Begriff der Geschichte" ("Για την έννοια της ιστορίας", 1940),και διάφορα δοκίμια, που ανήκουν στην ημιτελή και αποσπασματική εργασία του "Paris, die haupstadt des 19. Jahr hunderts" ("Παρίσι, η πρωτεύουσα του 19ου αιώνα")