Η συγγραφέας ξεκινώντας από την διαπίστωση ότι στην εποχή μας υπάρχει η τάση να αμφισβητούνται τα παραδοσιακά σύνορα ανάμεσα στις διάφορες επιστήμες και ότι υποστηρίζεται αρκετά συχνά η ανάγκη ανάπτυξης μιας ενιαίας κοινωνικής επιστήμης, προσπαθεί να απαντήσει σε δύο καίρια ερωτήματα, που βρίσκονται στο επίκεντρο της προβληματικής μελέτης της: πρώτον, στο "πόσο στενή είναι στην πραγματικότητα η σχέση κοινωνιολογίας και ιστορίας" και, δεύτερο στο "πόσο στενότερη θα πρέπει να γίνει η σχέση αυτή στο μέλλον".

Λαμβάνοντας ιδιαίτερα υπόψη της τις νεότερες εξελίξεις στους χώρους της κοινωνιολογικής και της ιστορικής έρευνας, επιχειρεί, με βάση τέσσερα μεθοδολογικά κριτήρια, την σύγκριση κοινωνιολογίας και ιστορίας για να καταλήξει στην εντόπιση των ομοιοτήτων, αλλά και των ιδιαιτεροτήτων τους. Έτσι αποσαφηνίζονται αντίπαλες θεωρητικές θέσεις γύρω από την ταυτότητα της κάθε μιας από τις δύο αυτές επιστήμες και τις μεταξύ τους σχέσεις, αναθεωρούνται δε ορισμένες τρέχουσες αντιλήψεις για τις σχέσεις αυτές. Επισημαίνεται η πρόσφατη ανάπτυξη της αποκαλούμενης νέας (κοινωνιολογούσας) ιστορίας και η αναβίωση, αλλά και καλλιέργεια κατά νέους τρόπους, της ιστορικής κοινωνιολογίας. Χάρη στις εξελίξεις αυτές η κοινωνιολογία και η ιστορία χαρακτηρίζονται πλέον από μια εντυπωσιακή κοινότητα μεθόδων, κάτι που φαίνεται να μην έχει γίνει ακόμη ευρύτερα αντιληπτό. Συγχρόνως, ασκείται από την συγγραφέα κριτική στην ακραία επιδίωξη της υπαγωγής της μιας επιστήμης στην άλλη, είτε η επιδίωξη αυτή εκφράζεται ως κοινωνιολογισμός, είτε ως ιστορισμός.