Τον Απρίλιο του 1994, στο ακριανό ράφι της βιβλιοθήκης μου, βρήκα 26 γράμματα που μου έστειλε ο Γιέρζι Γκροτόφσκι από τον Ιούλιο του 1963 έως και τον Αύγουστο του 1969. Το πρώτο από αυτά μού το έστειλε όταν ήμουν στην Ινδία και το τελευταίο μού το έστειλε όταν πήγε για πρώτη φορά στην Ινδία.
Η Ινδία ήταν σημείο συνάντησης για μας. Ποτέ δεν πήγαμε εκεί μαζί. Όμως, ο πολιτισμός της, τα παράδοξά της και οι αντιθέσεις της μας βοήθησαν να δημιουργήσουμε έναν κοινό τρόπο σκέψης.
Τα περισσότερα γράμματα χρονολογούνται από το 1964 εώς το 1966. Για τον Γκροτόφσκι ήταν τα χρόνια που προηγήθηκαν της καλλιτεχνικής του καταξίωσης, για μένα ήταν τα χρόνια της ίδρυσης και εδραίωσης του Θεάτρου Οντίν στο Όσλο, στη Νορβηγία, και αργότερα στο Χόλστεμπρο της Δανίας. [...]
Όταν έγραψα το βιβλίο "Η γη της στάχτης και των διαμαντιών", ο Γιέρζι Γκροτόφσκι ήταν ήδη βαριά άρρωστος, παρέμενε όμως ενεργητικός και είχαμε συχνή επαφή. Τον συνάντησα τελευταία φορά τον Νοέμβριο του 1997 στην Ιταλία, όταν έλαβε τιμητικό διδακτορικό από το Πανεπιστήμιο της Μπολόνια. Για άλλη μια φορά μιλήσαμε για το βιβλίο, το οποίο είχε διαβάσει στο ιταλικό χειρόγραφο. Συζητήσαμε ορισμένες λεπτομέρειες, όπως επίσης και για τη μετάφραση των επιστολών του. Το "Η γη της στάχτης και των διαμαντιών" εκδόθηκε τον Ιούνιο του 1998 στην Ιταλία. Ο Γιέρζι Γκροτόφσκι πέθανε στην Ποντετέρα, στην Ιταλία, στις 14 Ιανουαρίου 1999. Η τελευταία του επιθυμία ήταν να μεταφερθούν οι στάχτες του στην Αρουνατσάλα της Ινδίας, εκεί όπου ο Ραμάνα Μαχαρίσι είχε το ασράμ του.
Αποφάσισα να μην κάνω καμια αλλαγή στις μελλοντικές εκδόσεις αλλά να επιτρέψω στον Γκροτόφσκι να εμφανίζεται στο βιβλίο σαν να ήταν ακόμη ζωντανός.

Εουτζένιο Μπάρμπα
Χόλστεμπρο, Ιανουάριος 1999