Αποτελεί κοινό τόπο ότι η εκπαίδευση των εκπαιδευτικών καθορίζει σε μεγάλο βαθμό το μορφωτικό, πολιτισμικό, κοινωνικό, επαγγελματικό και οικονομικό επίπεδο των εκπαιδευτικών και μέσω αυτών και των μελών της κοινωνίας εν γένει, καθώς η ποιότητα της παρεχόμενης εκπαίδευσης βρίσκεται σε συνάρτηση (και) με την εκπαίδευση των εκπαιδευτικών. Έχοντας αυτήν τη διαπίστωση ως βασικό άξονα, το παρόν βιβλίο διερευνά θεωρητικά και εμπειρικά το διαχρονικό, ανοιχτό και πολυδιάστατο πεδίο της εκπαίδευσης εκπαιδευτικών.

Στο θεωρητικό μέρος παρουσιάζονται και αναλύονται θέσεις, απόψεις και ιδέες γύρω από το υπό συζήτηση αντικείμενο, και ειδικότερα αναφορικά με σχετικές αποφάσεις και ενέργειες από την πλευρά των πολιτικών κομμάτων, τον ρόλο των σχολών εκπαίδευσης εκπαιδευτικών μέσα από τη συγκρότηση των προγραμμάτων σπουδών τους, καθώς και των ίδιων των εκπαιδευτικών μέσα από ατομικές και συλλογικές τους προσπάθειες για βελτίωση της κατάρτισής τους. Συζητιούνται διάφορες παράμετροι του ζητήματος, με έμφαση στις προϋποθέσεις που κρίνεται σημαντικό να πληρούνται, ώστε οι όποιες αλλαγές και μεταρρυθμίσεις να έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες επιτυχίας στον εκπαιδευτικό χώρο.

Στο εμπειρικό μέρος της εργασίας παρουσιάζεται η έρευνα ερωτηματολογίου που διεξήχθη, στην οποία συμμετείχαν διακόσιοι πενήντα εν ενεργεία εκπαιδευτικοί από δημοτικά σχολεία της Θεσσαλονίκης, της Αλεξανδρούπολης και της Ξάνθης. Τα πορίσματα της έρευνας, που εξετάζει τις απόψεις των εκπαιδευτικών για την εκπαίδευσή τους στις Παιδαγωγικής Ακαδημίες και στα Παιδαγωγικά Τμήματα Δημοτικής Εκπαίδευσης, μπορεί να φανούν χρήσιμα σε όλους τους φορείς και παράγοντες που εμπλέκονται στο ζήτημα της εκπαίδευσης εκπαιδευτικών.