Ο δεύτερος τόμος του μυθιστορήματος "Το ρεμπελιό των Ποπολάρων" παρακολουθεί τον ξεσηκωμό της πρώιμης αστικής τάξης στη Ζάκυνθο (1628-1632), σε συνδυασμό με τους συσχετισμούς των Μεγάλων Δυνάμεων της εποχής στη Μεσόγειο. Επίκεντρο της σπαρταριστής αφήγησης του Δ. Ρώμα, και στον τόμο αυτό, παραμένει η πολυπλόκαμη αρχοντική δυναστεία των Νταβιτσέντσα με τα πάθη και τις αναζητήσεις της, με τις αστείες και σοβαρές της περιπέτειες. Παράλληλα, όμως, ζωντανεύει και μια κοινωνία σχεδόν φεουδαλική, όπου οι άρχοντες βλέπουν με φρίκη τα παραδοσιακά τους προνόμια να απειλούνται από τους αστούς, τη νέα πολυπληθή κοινωνική ομάδα που, εκτός από το χρήμα, επιθυμεί πλέον και την κοινωνική προβολή.

Το μυθιστόρημα πρωτοεκδόθηκε το 1972 και αποτελούσε το δεύτερο βιβλίο της πρώτης από τις τρεις τριλογίες που θα συνέθεταν το γιγαντιαίο ιστορικό μυθιστόρημα "Ο περίπλους". Η γλαφυρή πένα του συγγραφέα, με το ολοζώντανο γλωσσικό ιδίωμα που χρησιμοποιεί, μας μεταφέρει στην καθημερινότητα των Επτανήσων, αλλά ταυτόχρονα μας προσφέρει μια πολύχρωμη τοιχογραφία των ιστορικών γεγονότων και των επιστημονικών ανακαλύψεων του 16ου και του 17ου αιώνα, μιας από τις λιγότερο ιστορημένες εποχές του ελληνισμού.