Από τη γενετική επιστημολογία έως τη γνωστική, τη συγκριτική και την εξελικτική ψυχολογία, ορισμένες έννοιες -όπως εκείνη του "κοινωνικού περιβάλλοντος", "των αυθόρμητων παραστάσεων" ή της "φυσικής σκέψης" του παιδιού, των "μοντέλων" που τη διαμορφώνουν ή των συγκρούσεων που την ωθούν αδιάκοπα στην αλλαγή- βρίσκονται στο επίκεντρο των μελετώνν που αφορούν τη γνωστική λειτουργία και τη μάθηση.
Η ανασυγκρότηση του τρόπου με τον οποίο σκέφτονται οι μικροί μαθητές για να εξηγήσουν τα φυσικά φαινόμενα και η δημιουργία νέων εκπαιδευτικών προγραμμάτων απασχολούν την έρευνα των διδακτικών μεθοδολογιών που στοχεύουν στην πρόσκτηση των φυσικών και λογικομαθηματικών γνώσεων.
Οι δύο αυτοί προσανατολισμοί συγκλίνουν στη μελέτη της παιδαγωγικής πρακτικής και της εκπαιδευτικής σχέσης, χωρίς πάντα να συναντώνται. Στο βιβλίο αυτό επιχειρείται η διατύπωση των θεωρητικών, μεθοδολογικών και θεσμικών όρων της διεπιστημονικότητας στη μελέτη των σχέσεων μεταξύ της εκπαίδευσης και της μάθησης κατά το διάστημα της προσχολικής και της πρώτης σχολικής ηλικίας.