Το μυθιστόρημα "Εμείς οι ένοχοι" ανακαλεί, με φόντο μια Ελλάδα ταραγμένη, από αδελφοκτόνους αγώνες που ξεκίνησαν μέσα στο δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Με μια συνεχή εναλλαγή από τραγικές και ευτυχισμένες στιγμές, η συγγραφέας μας δίνει τις σημαντικότερες πτυχές μιας μοναδικής εμπειρίας των γενεών εκείνων. Το δυνατότερο σημείο αυτής της τόσο εκφραστικής αφήγησης της είναι η επίμονη χρήση των flasch back: μια δίνη από ονόματα, καταστάσεις, πράγματα και πρόσωπα, ένα σμήνος από ιστορικούς αναλογισμούς και λεπτομερείς παρατηρήσεις που προσθέτονται, ανακατεύονται και επανέρχονται συνεχώς σε μια άποψη της πραγματικότητας της εικοσαετίας εκείνης που μας προβληματίζει. Η Σοφία, η πρωταγωνίστρια, ζει μια εμπειρία οδυνηρή και ταραγμένη. Η άποψή της προέρχεται από μια οπτική γωνία εντελώς διαφορετική, που παραβαίνει την κοινή λογική. Αυτή πηγάζει από ένα μυστικό που η Σοφία κρατάει καλά φυλαγμένο: ο σύζυγός της, ένας σκληρός αντικομουνιστής, πρώην στρατιωτικός, δεν ξέρει πως έχει παντρευτεί μια αντάρτισσα. Αυτό της επιτρέπει να διηγείται, να επαναφέρει, με τη δύναμη της φαντασίας και τη μαγεία της μνήμης, την ιστορία της δύσκολης παιδικής της ηλικίας και να απευθύνεται προς το παιδί της που θα γεννηθεί από αυτήν την "ένοχη" σχέση.
Η ποικιλία των θεμάτων που πραγματεύεται τη βιαιότητα της μακρινής ιστορίας και της βαθιάς επίδρασής της πάνω στις μικρές ατομικές ιστορίες, μας δίνει την ταυτότητα ενός λαού διαιρεμένου από τον εμφύλιο. Από την ανεξάντλητη δύναμη των αναμνήσεων, ως τη συνειδητοποίηση μιας συγκεκριμένης επέμβασης στην πραγματικότητα, το μυθιστόρημα αυτό, γίνεται η συγκλονιστική μαρτυρία των χρόνων που κύλησαν μέσα σε μίση, έρωτες, εκδικήσεις, που τις προκάλεσαν οι αντίθετες ιδεολογίες. Τη μεγάλη ψυχική φθορά που επιφέρει ο φανατισμός μιας εμφύλιας διαμάχης.

(κριτική και σχόλιο της εφημερίδας "Gazzetta del Mezzogiornο" Bari, Italia)