Η απάντηση σχετικά με τα αίτια της κακοδαιμονίας της ελληνικής Εκπαίδευσης δεν είναι καθόλου εύκολη. Οι επιτυχείς μεμονωμένες προσπάθειες που γίνονται κατά καιρούς σε ορισμένους τομείς δεν έχουν αισθητό αντίκτυπο στο γενικό σύνολο. Όλα δείχνουν ότι η βελτίωση της Εκπαίδευσης μπορεί να προέλθει μόνο μέσα από συλλογική προσπάθεια που θα καταπιάνεται συστηματικά με όλους τους προβληματικούς τομείς και θα συντονίζεται κεντρικά. Στην περίπτωση της Επαγγελματικής Εκπαίδευσης τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο δύσκολα. Η μακροχρόνια (παλαιότερα) αδιαφορία της πολιτείας για τα Επαγγελματικά Σχολεία, σε συνδυασμό με την εσφαλμένη αλλά ευρέως διαδεδομένη αντίληψη ότι η Επαγγελματική Κατεύθυνση είναι υποδεέστερη της Γενικής, έχουν αφήσει το αρνητικό τους στίγμα στην Επαγγελματική Εκπαίδευση. Όπως στην Εκπαίδευση γενικά, έτσι και στην περίπτωση της Επαγγελματικής Εκπαίδευσης η βελτίωσή της μπορεί να προέλθει από οργανωμένες συνεργαζόμενες προσπάθειες που κάθε μία θα εστιάζεται σε έναν συγκεκριμένο προβληματικό τομέα. Ο συγγραφέας θεωρεί ότι οι μεμονωμένες αυτές προσπάθειες πρέπει να τεθούν κάτω από τη σκέπη του επιστημονικού κλάδου της Επαγγελματικής Παιδαγωγικής, η οποία θα τις συντονίζει φροντίζοντας τα θετικά αποτελέσματα της μιας να μεταφέρονται και στις άλλες. Εξάλλου ο τρόπος αυτός οργάνωσης έχει αποδειχθεί επιτυχής σε άλλες χώρες.