Η δεύτερη συλλογή της Βίβιαν Ευθυμίου έρχεται να σφραγίσει την αλήθεια της ποιητικής φλέβας που ρέει μέσα της με συνέπεια, έναντι της νεανικής φύσης της. Ο στοχασμός και ο συμβολισμός διάχυτοι αντανακλούν τον εσωτερικό της κόσμο που θεμελιώνεται από τώρα ουσιαστικά και δυνατά, για να αντιμετωπίσει στο μέλλον τον δυσβάσταχτα πολλές φορές μοναχικό δρόμο της ποιητικής τέχνης. Τα ποιήματά της λεκτικές οάσεις, μέσα στην έρημο μιας γενιάς υλισμού, παλεύουν να υψωθούν με την αίσθηση του ανικανοποίητου, του ατίθασου και του ορμητικού που υπερπηδά όμως τα εμπόδια, που ονειρεύεται κόσμους καλύτερους και επιμένουν στην ανάγκη επικοινωνίας με τον συνάνθρωπο. Ο λόγος της δίνει δυναμικά το παρόν αναδυόμενος από τα βάθη της ζωντανής, μητρικής γλώσσας. Μία νεανική φωνή μέσα μας και δίπλα μας με θάρρος και όραμα που τολμά και κολυμπά με πάθος μ’ όλες τις αισθητήριες σανίδες λέξεις της στον ωκεανό των ιδεών.