Η αληθινή νίκη - η νίκη που θα διαρκούσε και θα είχε ουσία - ήταν ότι ο Χίτλερ έφερε στον Μαρξισμό το εξής: τη συμφιλίωση του Εθνικισμού και του Σοσιαλισμού, εξού και το όνομα του Εθνικοσοσιαλισμού, το πιο όμορφο όνομα που έχει φέρει ποτέ στην παγκόσμια ιστορία ένα πολιτικό κόμμα. Η αγάπη για την πατρώα γη, κάτι το οποίο είναι απόλυτα φυσιολογικό αλλά από μόνη της αποτελεί μια έννοια αρκετά περιορισμένη, ενώθηκε με το διεθνές πνεύμα του Σοσιαλισμού, φέρνοντας, όχι με λόγια αλλά στο χειροπιαστό επίπεδο της καθημερινής ζωής, κοινωνική δικαιοσύνη και σεβασμό για την εργατική τάξη. Πριν από τον Χίτλερ, ο πατριωτισμός ήταν, πολύ συχνά, αποκλειστικό προνόμιο των αστών και των μεσαίων τάξεων. Στον αντίποδα, ο Σοσιαλισμός ήταν το μετερίζι σχεδόν κατ’ αποκλειστικότητα της εργατικής τάξης. Ο Χίτλερ πραγματοποίησε τη συνένωση των δύο. Ένας γερασμένος Ντε Γκωλ, θα μπορούσε να είχε κάνει κάτι ανάλογο;