Η μελέτη ετούτη προσεγγίζει τη σημειολογία του κινηματογράφου στην πολυδιάστατη και πολυσύνθετη αποτύπωσή της, με βασικό άξονα τη σημειωτική σχέση της χωρικότητας με τη χρονικότητα.

Αναδεικνύεται ερευνητικά πώς η χωρική και εικαστική άρθρωση του κινηματογράφου σηματοδοτούν τη σχέση του με το θέατρο και τις εικαστικές τέχνες στο σύνολό τους, ενώ παράλληλα η χρονική διάσταση της φιλμικής γραφής σηματοδοτεί τη συντακτική σύμπλευσή του με τη λογοτεχνία.

Η κατανόηση του διττού ρόλου της κινηματογραφικής κάμερας μπορεί να απελευθερώσει τους πολλαπλούς φιλμικούς κώδικες κατά την εφαρμογή τους στη σκηνοθετική πράξη, και επιπλέον να φωτίσει ερμηνευτικά με ποιους τρόπους η τέχνη της εικόνας ως εικαστική ανάπτυξη στο χώρο, οδηγεί στην αφήγηση μιας ιστορίας που εξελίσσεται στο χρόνο.