Ο " Περί Θεωνυμίας " λόγος του Θεοδώρου Β΄ Δούκα Λάσκαρι είναι ο τέταρτος από τους οκτώ λόγους του θεολογικού του πονήματος περί της του Θεού Σοφίας, της Αγίας Τριάδος και της εκπορεύσεως του Αγίου Πνεύματος, και αποτελεί μέρος των έξι λόγων του περί " Φυσικής Κοινωνίας ". Στους λόγους αυτούς, που περιέχονται στον 44ο τόμο της Ελληνικής Πατρολογίας Migne, προσπαθεί μέσω μαθηματικών, γεωμετρικών και φυσικών θεωριών να αποδείξει θεολογικά τη συνοχή του φυσικού κόσμου.
Στον " Περί Θεωνυμίας " λόγο, επειδή, όπως λέει στην αρχή του λόγου " το θείον ανάμεσα στα άλλα με πολλά ονόματα ονομάζεται " και επειδή " ανάγκη πάσα να πούμε κατά το δυνατόν και για τα ονόματά του ", συγκεντρώνει περίπου τριακόσια πενήντα επίθετα ή εκφράσεις που περιγράφουν τον Θεό, και που σταχυολογεί από την Παλαιά και Καινή διαθήκη, την Εκκλησιαστική Υμνογραφία και τα πατερικά κείμενα, χωρίς να παραλείπει και επίθετα ομηρικών επών και ύμνων.