Το πρόβλημα που αντιμετωπίζει η ελλαδική Εκκλησία σήμερα δεν είναι απλώς γλωσσικό και επικοινωνιακό. Είναι και τέτοιο, αλλά πρωτίστως έχει να κάνει με το πνεύμα και με τη ζωή που εκφράζεται με τη γλώσσα και τις εικαστικές λύσεις. Όταν λοιπόν κάνουμε λόγο -αν πρέπει μάλιστα να κάνουμε λόγο- για οποιασδήποτε μορφής ανανέωση στην εικονογραφική τέχνη, θα πρέπει να λαμβάνουμε υπόψη μας τη ζωή και την εμπειρία που κλείνεται μέσα στις εικαστικές φόρμες κι όχι να μιλάμε για την εικόνα ως απλό τεχνικό μέσον που αποτελεί επίκαιρο προϊόν κάθε εποχής και άρα μπορεί άνετα να αλλάζει χωρίς κανένα κόστος και συνέπεια.
