Η μουσική είναι απέραντη όσο και το σύμπαν, και ακόμα πιο πολύ. Αν "ρίξουμε" τα παιδιά στην απεραντοσύνη της, στα υλικά δόμησης και τους άψυχους κανόνες της, το μόνο σίγουρο είναι ότι θα χαθούν, θα φοβηθούν και θα την αποφύγουν. Καλύτερα είναι να επιλέξουμε τα στοιχεία εκείνα που θα βοηθήσουν τα παιδιά να παίξουν, να χαρούν και απλώς να δημιουργήσουν, όσο μπορεί το καθένα, όχι με τους μουσικούς κανόνες, αλλά με τον ήχο, το ρυθμό και τη δημιουργική τους φαντασία. Και όλα αυτά μέσα από το παιχνίδι σε ένα περιβάλλον γεμάτο χρώματα, όπου δεν έχουν θέση ο φόβος, η καταπίεση, ο εξαναγκασμός.
Μόνο τότε τα παιδιά θα πάρουν από τη μουσική την ουσία των πραγμάτων και όχι τα επιφανειακά, που πολλές φορές μπορεί να βολεύουν τον παιδαγωγό, αλλά τελικά ζημιώνουν το παιδί μακροπρόθεσμα.
Αυτή την ουσία των πραγμάτων δεν θα τη δώσουμε στα παιδιά έτοιμη. Θα τα βοηθήσουμε να την ανακαλύψουν, το καθένα ανάλογα με τις δυνάμεις του, στο δικό του επίπεδο. Έτσι το παιδί θα χαίρεται νιώθοντας την κατάκτηση του αγνώστου μέσα από τη δική του προσπάθεια με συνεχή πρόκληση, παρατήρηση, ενθάρρυνση και συμπαράσταση. Ο/η παιδαγωγός θα πρέπει να συνδράμει πρόθυμα τα παιδιά, με μεγάλα αποθέματα ενθουσιασμού και αγάπης.