"Το βιβλίο αυτό γράφτηκε για να ξυπνά το ενδιαφέρον, να συνθέτει, να ανοίγει το πέπλο του παρελθόντος, όχι ως μνημείο το οποίο πρέπει να διατηρηθεί αλλά για να το αντιμετωπίζουμε ως ένα αδιάσπαστο κομμάτι της ζωής μας, όπου αναγνωρίζουμε τον εαυτό μας και επικυρώνουμε την ταυτότητά μας, που μας καθορίζουν την αυθεντικότητα της πολιτιστικής κληρονομιάς του πολίτη της Μικρομάνης.

Καθοδηγούμενη από μια τέτοια ματιά και ένα προβληματισμό, της διαφύλαξης της μνήμης και αξιοποίησής της, έκανα μια προσπάθεια διάσωσης της πλούσιας κληρονομιάς μας, επειδή πιστεύω ότι αυτή αποτελεί μια αναντικατάστατη έκφραση του πλούτου του πολιτισμού μας, μία ανεκτίμητη μαρτυρία του παρελθόντος μας και ένα κοινό αγαθό για όλους μας.

Η καταγραφή είναι μια ευκαιρία για την ανάδειξη του πολιτισμού μας αλλά και μια ευκαιρία για το μέλλον του τόπου μας. Η συνύπαρξη παλαιών και σύγχρονων πράξεων, συμβάλλει στην ιστορική συνέχεια, στη διατήρηση της ταυτότητας της πόλης και στην ποιότητα ζωής των κατοίκων της.
Γιατί καθ’ ομολογία η πρόοδος σε όλους τους τομείς βασίζεται υποχρεωτικά στα προηγούμενα επιτεύγματα και παραδείγματα, επειδή η εξέλιξη και η ανάπτυξη επιτυγχάνονται αφού προστεθεί κάποιο λιθαράκι σ’ αυτό που ήδη υπάρχει, ώστε να δημιουργηθεί το νέο, που οπωσδήποτε θα είναι καλλίτερο από το προηγούμενο.

Με την καταγραφή, θέλησα να τα ενεργοποιήσω ώστε να συντηρηθούν κομμάτια των εθίμων μας της τοπικής μας ιστορίας με εικόνες από την καθημερινή μας ζωή, πιστεύοντας ότι το φευγαλέο φως σε πρόσωπα και πράγματα ενός άλλου καιρού που παγιδεύτηκαν στη λησμονιά, μπορεί να μας ταξιδέψει σε τοπία που τα έχει συντρίψει ο χρόνος.

Οφείλουμε, φόρο τιμής στις παλαιότερες γενιές που συμβάλανε στη διαχρονική ανάπτυξη και εξέλιξη αυτού του ευλογημένου τόπου στο άκρο της Μακαρίας πεδιάδας με τις σχέσεις αλληλεγγύης και συνεργασίας και με τις δραστηριότητες και τις επιτεύξεις στόχων.

Το γεγονός ότι πρόλαβα στη ζωή ανθρώπους μεγάλους σε ηλικία, γεννημένους κατά το τελευταίο μισό του 19ου αιώνα, παππούδες και γιαγιάδες που έζησαν και μεγάλωσαν με τα τραγούδια και τους χορούς του τόπου μας όταν αυτά αποτελούσαν αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής της τοπικής κοινωνίας με βοήθησε πολύ σ’ αυτή την καταγραφή. Απ’ αυτούς έμαθα αρκετά πράγματα, γιατί σαν παιδί είχα -όπως και σήμερα άλλωστε-, έντονο το μεράκι για κάθε τι που είχε σχέση με τα παλιά ήθη και έθιμα και την ιστορία του χωριού μας.

Παράλληλα προσδοκώ να προσφέρω εντυπώσεις και γνώσεις που οφείλουμε να μεταδίδουμε σε κάθε περιηγητή του μικρού μας χωριού, γιατί όλα μαζί τα χωριά, με την ιδιαίτερη πολιτιστική τους κληρονομιά, αποτελούν το σύνολον του νομού μας και της χώρας μας.

Αικατερίνη Α. Κουρλέτη - Παντελάκη