Τα τελευταία χρόνια, οι Ευρωπαίοι ηγέτες φαίνεται ότι δεν άκουσαν προσεκτικά όσα οι πολίτες προσπάθησαν να πουν. Το ζητούμενο σήμερα για την Ευρωπαϊκή Ένωση είναι αν θα μπορέσει να προσαρμοστεί στις προκλήσεις του 21ου αιώνα και να συνδιαμορφώσει τη νέα ατζέντα της διεθνούς πολιτικής και των διατλαντικών σχέσεων.
Όπως φάνηκε στη μέχρι σήμερα πορεία της ευρωπαϊκής ενοποίησης, η Ευρώπη επιβεβαιώνει την αξία της μόνον όταν επιδεικνύει την ικανότητά της να απαντά στις προκλήσεις της Ιστορίας.
Σήμερα, καλούμαστε να υπερασπιστούμε ιστορικούς, κοινωνικούς και πολιτικούς δεσμούς έναντι μιας αισχρής ιδεολογίας που προσβάλλει ό, τι πέτυχε η Ευρώπη μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Πρέπει να πιστέψουμε, περισσότερο από ποτέ, ότι η ενότητα είναι ένας αγώνας τον οποίο είμαστε αποφασισμένοι να συνεχίσουμε.
Αν επιθυμούμε πράγματι να συνεχίσουμε να εργαζόμαστε στην ίδια κατεύθυνση συνεργασίας και συνύπαρξης που προσδιόρισε στο προοίμιό της η Συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα το 1951, θα πρέπει να συνεχίσουμε ή να ξαναρχίσουμε να βλέπουμε την ευρωπαϊκή ενοποίηση ως μια συγκεκριμένη ουτοπία και να αναζητήσουμε τη νέα ευρωπαϊκή αλληλεγγύη συμφερόντων που θα συμπληρώνει το εθνικό συμφέρον, γιατί είμαστε Ευρωπαίοι και θα είμαστε ακόμη περισσότερο Ευρωπαίοι στο μέλλον!
Αυτό επιχειρούν να περιγράφουν και να αναδείξουν τα δοκίμια του ανά χείρας τόμου, συμβάλλοντας στη νέα συζήτηση που άνοιξε με αφορμή τα εξήντα χρόνια από την υπογραφή των Συνθηκών της Ρώμης τον Μάρτιο του 1957.