Άρχισα να μελετώ τα αυτόγραφα του Καβάφη το καλοκαίρι του 1976, όταν ο Γιώργος Σαββίδης μου πρότεινε να ετοιμάσω την έκδοση των ανεκδότων σχεδιασμάτων του ποιητή. Από το 1976 μέχρι το 1980, και έπειτα πάλι το 1983, με επανειλημμένες επισκέψεις στο Αρχείο, ασχολήθηκα με την αποκρυπτογράφηση και μεταγραφή των κειμένων αυτών, προσπαθώντας παράλληλα να παρακολουθήσω το νήμα που οδηγούσε τη σκέψη του ποιητή "από την φαντασίαν έως εις το χαρτί", για να χρησιμοποιήσω τα ίδια του τα λόγια. Όταν σκέφτομαι τα χρόνια εκείνα, πάντα μου έρχεται στο νου το ευαγγελικό ρητό: "Αμήν λέγω υμίν, απέχουσιν τον μισθόν αυτών" (Ματθ. 6,2: "Έλαβαν την πλερωμή τους" στην μετάφραση του Πάλλη). Πράγματι, δεν περιμένω άλλη αμοιβή για τους κόπους που χρειάσθηκαν για να γίνει το βιβλίο αυτό, από τη χαρά που δοκίμασα τότε, βυθισμένη στη σιγή του Αρχείου, ανάμεσα στα χαρτιά του ποιητή. Έτσι έγινε η μεταγραφή όλων των σχεδιασμάτων, που την αναθεώρησα μετά πολλές φορές. Ο Γιώργος Σαββίδης είχε τότε την καλοσύνη να ελέγξει πάνω στα αυτόγραφα την ανάγνωσή μου, λύνοντας έτσι πολλές από τις απορίες μου. Αργότερα, το 1983, μια τέτοια αντιπαραβολή έγινε με τη βοήθεια της Diana Haas και του Μιχάλη Πιερή: και στους δύο χρωστώ πολλές χρήσιμες υποδείξεις. [...]
Renata Lavagnini, από τον πρόλογο του βιβλίου.