Τα ταξίδια των Ελλήνων του Πόντου στην ιστορική τους πατρίδα χαρακτηρίζονται ως προσκυνηματικά, με έντονο το στοιχείο της νοσταλγίας, ως έναυσμα και κύριο βίωμα. Πρόκειται για τη συμβολική "επιστροφή" στον προγονικό τόπο, ένα ταξίδι με έντονη μνημονική διάσταση και συναισθηματική βαρύτητα, τη συνισταμένη πολλών ειδών τουρισμού, που συνοψίζονται στον «Τουρισμό της νοσταλγίας». Ο ταξιδιώτης αναζητά «απαντήσεις» από τον Πόντο, προσπαθώντας να εντάξει την ατομική του ταυτότητα στον τόπο, να καλύψει τα κενά των οικογενειακών αφηγήσεων και να δημιουργήσει νέα, συνθετικά βιώματα. Η ιστορική πατρίδα υλικοποιείται και η αόριστη εικόνα συγκεκριμενοποιείται. Η συνεύρεση με ντόπιους πληθυσμούς που μιλούν την ποντιακή διάλεκτο, μετατοπίζει το ενδιαφέρον του ταξιδιώτη από το μνημειακό πολιτισμό, στους κατοίκους του Πόντου, αναδύοντας μια νέα, κοινή ποντιακή ταυτότητα. Καθολική ευχή είναι να εκλείψει η εχθρότητα και να υπάρξει αληθινή προσέγγιση.