Το παρόν έργο διακρίνεται από την άρθρωση ενός, σύμφωνου ή αντίθετου, θεωρητικού λόγου απέναντι στις αντίστοιχες νομολογιακές επιλογές, χωρίς το όλο εγχείρημα να κυριαρχείται από χαρακτηριστικά θεωρητικού υπερβατισμού, ούτε όμως και να παρασύρεται από απομονωμένο νομολογιακό πραγματισμό. Η ύλη του είναι κατανεμημένη σε δύο μέρη, στο ουσιαστικό και στο δικονομικό ποινικό δίκαιο. Στον χώρο του ουσιαστικού ποινικού δικαίου εξετάζονται οι προσεγγίσεις του Αρείου Πάγου σε επιλεγμένα ζητήματα αιχμής, όπως στα εγκλήματα αμέλειας διά παραλείψεως, στην υπαιτιότητα, στη συμμετοχή, στους λόγους εξάλειψης του αξιοποίνου, στη δήμευση, στην επιμέτρηση ποινών κ.ά. Στον χώρο του ποινικού δικονομικού δικαίου, όπου αναλύονται μόνο οι σύγχρονες τάσεις της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου, οι σχετικές προβληματικές αφορούν στην προκαταρκτική εξέταση, στην αστυνομική προανάκριση, στην ένορκη διοικητική εξέταση, στην πολιτική αγωγή στην προδικασία, στη διαδικασία στο ακροατήριο και στα ένδικα μέσα.
