Το 1530 ο Marcantonio Michiel έτυχε να προσέξει στο σπίτι του Gabriele Vendramin, στη Βενετία, έναν "πίνακα που απεικόνιζε ένα χωριουδάκι σε ώρα καταιγίδας, μια τσιγγάνα και έναν στρατιώτη, έργο του Zorzi de Castelfranco". Επρόκειτο για την "Καταιγίδα" του Τζορτζόνε, έναν από τους πιο γοητευτικούς και αινιγματικούς πίνακες όλων των εποχών. Όταν το 1522 πέθανε ο ιδιοκτήτης του, άρχισε για τον πίνακα μια μακρά περιπλάνηση, που τον οδήγησε στις κατοικίες πλούσιων συλλεκτών, εμπόρων οίνου και καπνού. Ήδη από τις αρχές του 19ου αιώνα, ταξιδευτές και λόγιοι μπορούσαν να θαυμάσουν τον πίνακα στη συλλογή του Girolamo Manfrin και, αν και περιζήτητος από διάφορα ξένα μουσεία, τελικά αγοράστηκε το 1932 από το ιταλικό κράτος για 5 εκατομμύρια λιρέτες. Σήμερα συγκαταλέγεται στα αριστουργήματα που μπορεί κανείς να θαυμάσει στην Πινακοθήκη της Ακαδημίας, στη Βενετία, η οποία ιδρύθηκε στις αρχές του 19ου αιώνα και στεγάζει την πιο σημαντική συλλογή βενετσιάνικης ζωγραφικής από τον 14ο έως τον 18ο αιώνα.