Η συζήτηση για τις προοπτικές του εκσυγχρονισμού στην Ελλάδα παραμένει πάντα επίκαιρη, συνεχής και αδιάκοπη, για πολλούς και διάφορους λόγους. Πρώτον, γιατί ο εκσυγχρονισμός, ως θεωρητική έννοια αλλά και ως απλή περιεκτική έκφραση της ανάγκης μεγάλων αλλαγών στην κοινωνία και στο δημόσιο βίο, μπόρεσε την περασμένη δεκαετία να εκφράσει τις επιθυμίες των περισσοτέρων πολιτών. Δεύτερον, γιατί οι πολίτες μέσα από τη σημερινή ευρωπαϊκή προοπτική προσβλέπουν σε όλο και καλύτερες συνθήκες ζωής και διαβίωσης για το μέλλον. Συνθήκες και δυνανότητες για την υγεία, την εκπαίδευση, την ασφάλεια, την προστασία των αδύνατων κοινωνικών ομάδων, την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των πολιτών και τη φροντίδα για τις καθημερινές τους ανάγκες. Και τρίτον, γιατί οι περισσότεροι πολίτες ενδομύχως εκτιμούν τις δυσκολίες και τις αβεβαιότητες του αύριο. Αντιλαμβάνονται πως η εποχή μας είναι σύνθετη, με νέες πολυπλοκότητες, ασάφειες και νέους κινδύνους. Η συζήτηση λοιπόν για τον εκσυγχρονισμό και τις προοπτικές του πρέπει να συνεχιστεί και να πάει σε βάθος. Να απαντηθούν τα νέα ερωτήματα, να ενισχυθούν οι τάσεις για σύγχρονες πολιτικές, για περισσότερη αποτελεσματικότητα, για μια Ελλάδα ισχυρή και μια κοινωνία σύγχρονη και δικαιότερη.
