Η περιοχή της Ανατολικής Μακεδονίας και της Θράκης δόθηκε σαν δώρο στη Βουλγαρία από τη σύμμαχό της Γερμανία, μετά την προσχώρησή της στο Τριμερές Σύμφωνο. Με την ενέργεια αυτήν, η Βουλγαρία κατόρθωσε να πραγματοποιήσει το όνειρό της για διέξοδο στο Αιγαίο. Έτσι, τον Απρίλιο του 1941 ξεκίνησε η τρίτη βουλγαρική Κατοχή για την περιοχή, μια Κατοχή εντελώς ιδιότυπη, αφού σκοπός των κατακτητών ήταν ο εκβουλγαρισμός των κατοίκων. Γι’ αυτό, πολύ γρήγορα ολόκληρα καραβάνια Βουλγάρων κατέφθασαν για να εγκατασταθούν στην περιοχή. Αυτοί αντικατέστησαν όλους τους Έλληνες υπαλλήλους τους οποίους έπαυσαν από όλες τις δημόσιες αρχές, όπως επίσης έπαυσαν και τους ιερείς από τις εκκλησίες. Για τη στέγασή τους επιτάχθηκαν ελληνικά σπίτια. Η καθιέρωση της βουλγαρικής κυριαρχίας στις ελληνικές πόλεις περιλάμβανε την χρήση της βουλγαρικής γλώσσας, τις συναλλαγές με βουλγαρικό νόμισμα και μια σειρά απαγορεύσεων οι οποίες συνοδεύονταν από ξυλοδαρμούς και φυλακίσεις. Οι περιορισμοί, οι διωγμοί και οι κάθε είδους στερήσεις ακόμη και των βασικών αγαθών στόχευαν στον αφελληνισμό των περιοχών αυτών.
