Κάθε πρωί, όταν ξυπνάω, μου αρέσει να μετράω τα τρένα που περνούν από τη γέφυρα. Καμιά φορά κάποιο τρένο δεν έρχεται στην ώρα του, κι αυτό με στενοχωρεί πολύ. Κάθομαι και το περιμένω μέχρι να έρθει... Η μαμά μου τότε μου φωνάζει: Άλεξ! Άλεξ! Κάνε γρήγορα, θ’ αργήσεις! Έλα τώρα, τελείωνε!

Με λένε Άλεξ και είμαι δέκα χρονών, πέντε μηνών και εφτά ημερών... Αν ενδιαφέρεσαι να μάθεις για μένα, διάβασε παρακάτω.


Η Δανάη, μια νεαρή Ελληνίδα ψυχολόγος, βοηθάει παιδιά και εφήβους που έχουν αυτισμό σε ένα ειδικό κέντρο.
Με ειλικρίνεια και με το δικό του χαρακτηριστικό τρόπο ο Άλεξ, το χαρισματικό παιδί με αυτισμό με το οποίο η Δανάη συνεργάζεται, μας αφηγείται τις κοινές συναρπαστικές εμπειρίες τους, αλλά, έμμεσα, και τις σοβαρές δυσκολίες που αντιμετωπίζουν και οι δύο.
Γραμμένο με τρυφερότητα, χιούμορ, πρόθεση αφυπνιστική, αλλά και διάθεση εξομολογητική απέναντι στον αναγνώστη, το βιβλίο βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα. Στις τελευταίες σελίδες του υπάρχουν επεξηγηματικά σχόλια και ερωτήσεις για να ξανασκεφτούμε, μικροί και μεγάλοι, την ιστορία.
Μια λογοτεχνική αφήγηση και ταυτόχρονα ένα βιβλίο γνώσεων, που δείχνει στον αναγνώστη πολλά πράγματα για τη ζωή και την τέχνη, ίσως και για την ίδια την τέχνη της ζωής!