Σκοπός του βιβλίου αυτού είναι η μελέτη ποικίλων εκπαιδευτικών, διδακτικών και ψυχολογικών προσεγγίσεων, όσον αφορά στην εκπαίδευση των αλλόφωνων μαθητών στην Ελλάδα, την Αγγλία και την Αυστραλία. Σε ένα πρώτο επίπεδο εξετάζονται τα πρότυπα που υιοθετήθηκαν για την εκπαίδευση των μεταναστών και διερευνάται εάν η εφαρμογή τους εξασφάλισε ίσες ευκαιρίες μάθησης στα παιδιά των μεταναστών σε σχέση με τους γηγενείς μαθητές. Σε ένα δεύτερο επίπεδο αναλύονται οι πολιτικές και τα προγράμματα, που οι παραπάνω χώρες έχουν εφαρμόσει για τη γλωσσική εκπαίδευση των αλλοδαπών μαθητών, με έμφαση στη διδασκαλία τόσο της επίσημης γλώσσας της χώρας υποδοχής, όσο και της μητρικής γλώσσας των αλλοδαπών μαθητών.
Από την ανάλυση των στοιχείων που παρατίθενται φαίνεται ότι στις εξεταζόμενες χώρες, η ιδεολογική φύση των εκπαιδευτικών πολιτικών για τους αλλόφωνους μαθητές επηρεάζει σημαντικά τη στάση απέναντι στις άλλες γλώσσες. Το είδος της διγλωσσίας που εφαρμόζεται στην κρατική εκπαίδευση υποδηλώνει τον αφομοιωτικό ή πλουραλιστικό προσανατολισμό των κυβερνητικών πολιτικών. Οι αφομοιωτικές μεταναστευτικές και εκπαιδευτικές πολιτικές έχουν την τάση να υιοθετούν τα πρότυπα της Μεταβατικής Διγλωσσίας ή της Διγλωσσίας του Μονογλωσσικού Αλφαβητισμού, ενώ οι πλουραλιστικές είναι πιθανότερο να ενθαρρύνουν το Μερικό Διγλωσσικό Αλφαβητισμό.
Οι αλλόφωνοι μαθητές φαίνεται ότι έχουν μία μόνο επιλογή, εάν πραγματικά θέλουν να έχουν περισσότερες ευκαιρίες επιτυχίας στην επόμενη βαθμίδα της εκπαίδευσης: να αποδεχτούν το ήθος του σχολείου και να συμμορφωθούν με τις αξίες και τους κανόνες που επιβάλλει η κυρίαρχη κοινωνική ομάδα, για να μπορέσουν να αξιοποιήσουν τις όποιες υπηρεσίες και διευκολύνσεις τους παρέχονται.
[...]