Το αστικό τοπίο τριγύρω μας γκρίζο, ο ορίζοντας αυστηρά οριοθετημένος και βουβός. Τα αντικείμενα άκαμπτα και ψυχρά, οι άνθρωποι αμετακίνητοι και επιμελημένα σκυθρωποί. Η ίδια η βιωμένη πραγματικότητα είναι εκείνη που μας υπαγορεύει να την απαρνηθούμε.

Ο περιορισμός σ’ ένα μικρό εργαστήρι - με δεκάδες κουτιά από χρώμα και αναρίθμητα πινέλα - είναι η διέξοδος διαφυγής σ’ έναν αλλιώτικο κόσμο, παρόμοιο με εκείνον των παιδικών μας χρόνων. Οι έντονοι χρωματικοί τόνοι ξορκίζουν την ωχρότητα της διάθεσης, καθώς υποτάσσονται στην ανάγκη δημιουργίας ενός φαντασιακού ποικιλόμορφου περιβάλλοντος. Η δυναμική των χειρονομιακών γραμμών γεννά ανάγλυφες επιφάνειες στον καμβά, που διαρρηγνύουν τη στατικότητα της σκέψης. Οι λιτές φόρμες, οι απογυμνωμένες από περιττές λεπτομέρειες, πάλλονται για να αποδιώξουν την επιτήδευση της σύγχρονης οπτικής εμπειρίας. Η ονειρική σύνθεση αγωνιά να αποκτήσει εν τέλει τη δική της νομοτέλεια...