Ήταν γραμμένη η πρώτη από τις μελέτες του τόμου αυτού, η αφιερωμένη στο ποιητικό έργο του Κωστή Παλάμα, σαν κυκλοφόρησε (με χρονολογική ένδειξη 1944) φροντισμένη από το Λέανδρο Κ. Παλαμά, η "Βραδινή φωτιά", σειρά πρώτη στίχων ανέκδοτων του ποιητή. Οι στίχοι τούτοι, μερικοί ατιτλοφόρητοι κιόλας, πολλοί συνθεμένοι, καθώς ολοφάνερο είναι, χωρίς πρόβλεψη διαρκείας, δεν παρουσιάζουν, βέβαια, μορφή άγνωστη της ποίησης του Παλαμά, τονίζουν όμως ενδειχτικά το λυρικό πυρήνα της -πράγμα που κι ο ίδιος ο φροντιστής και προοιμιαστής συνάμα του βιβλίου προσέχει. "Όταν πέθανε" γράφει, "ο μεγάλος ποιητής Ροβέρτος Μπράουνινγκ, λατρεμένος ως τότε για τη σκέψη του, τη φιλοσοφία και το διανοητικό του λυρισμό, όχι όμως και για το πάθος του, ένας από τους κριτικούς του καιρού του τον ονόμασε για πρώτη φορά ποιητή του έρωτα και της αγάπης". Ένα μέρος του κοινού δέχτηκε με έκπληξη τον χαρακτηρισμό αυτον, γρήγορα όμως το παράδειγμα του κριτικού ακολούθησαν κι άλλοι, κι ο Ροβέρτος Μπράουνιγκ ανακηρύχθηκε μετά το θάνατό του ο "ποιητής της αγάπης".... Θα μπορούσε να δοθεί και για τον Κωστή Παλαμά η ονομασία του ποιητή του "έρωτα και της αγάπης"; [...]
(Από το επισημείωμα του βιβλίου)