Το βιβλίο αναφέρεται στην εμπειρία της βιωματικής παρακολούθησης της συγγραφέως ενός Προγράμματος απεξάρτησης στην Θεραπευτική Κοινότητα των Γυναικείων Φυλακών Κορυδαλλού, όπου εθελοντικά συμμετείχε.
Στην έκδοση αυτή γίνεται φανερή η δύναμη της θέλησης για αλλαγή που έχει κάθε άνθρωπος και η ανάγκη ύπαρξης τέτοιων δομών στο σωφρονιστικό σύστημα, η οποία θα βοηθούσε στη μείωση της εγκληματικότητας αλλά και του κόστους συντήρησης του συστήματος.

"Όταν η πόρτα της Κοινότητας έκλεισε πίσω μου, ήξερα πως ούτε τώρα είχα τελειώσει με όσα "μαγικά" με συνέδεαν με την "ιδέα" των Θεραπευτικών Κοινοτήτων.

Γιατί ήταν η έλξη της ίδιας της ζωής και η δική μου πίστη, χωρίς την οποία ούτε εγώ μπορούσα να πάω παρακάτω.

Το να πάρει κανείς μέρος στο Πρόγραμμα μιας Θεραπευτικής Κοινότητας δεν είναι μια εμπειρία που έχει αρχή και τέλος. Είναι μια πόρτα που ανοίγει και δεν κλείνει ποτέ. Γιατί έχει αποκτήσει τη γνώση ότι μπορεί να γίνει καλύτερος.
Γιατί βοηθώντας τους άλλους, βοηθά τον εαυτό του."