Δόθηκε ευκαιρία, "βήμα", στον παππού και τη γιαγιά να μιλήσουν για τα παιδικά, τα μαθητικά τους χρόνια. Να πουν αυτά που είναι χαραγμένα ανεξίτηλα στη μνήμη τους. Να μιλήσουν αυτοί που λόγω συνθηκών δεν μπόρεσαν να συνεχίσουν το σχολείο, είτε γιατί "πιάσκε ο πόλεμος", είτε εξαιτίας της φτώχειας, της "αρφάνιας", της προσφυγιάς και της ανάγκης. Δόθηκε η ευκαιρία να μιλήσουν με "τη δική τους γλώσσα" ή καλύτερα με "τα κόλπα της διαλέκτου τους" όπως λέει ο ποιητής.

Να "γράψουν" έτσι τη δική τους με μικρό (ι) ιστορία που είναι εξίσου σημαντική με εκείνη με το μεγάλο (Ι). Να γράψουν το κεφάλαιο εκπαίδευση όπως το βίωσαν στο χωριό ή στην πόλη τους, στο
δικό τους χρόνο και χώρο.