Πραγματεύεται τη μάχη του μυαλού να αναδομηθεί, όταν το τέλος μιας επώδυνης εποχής έχει επέλθει, με θύμησες καταχωνιασμένες στα βάθη του νου, ανεξίτηλα όμως γραμμένες στην καρδιά. Η γραφή της διακρίνεται από διάχυτο, ερωτικό συναίσθημα, αμεσότητα, λυρισμό και εικονοπλασία. Με το δικό της μοναδικό τρόπο οι λέξεις γίνονται μήτρες, όπου θρέφονται διαχύσεις αισθήσεων, που έχουν τη δύναμη να διεισδύουν στο μυαλό μας, να μας αγγίζουν και να μας ξυπνούν μνήμες. Ταυτόχρονα, αντλεί έμπνευση από το σημείο μηδέν, τις ελλείψεις της ψυχής και κυρίως από τον έρωτα και τις ψυχικές αλλοιώσεις που προκύπτουν μέσα από αυτόν. Μέσα από την επεξεργασία του άλγους και της μοναξιάς, η ωφελιμότητα της παράδοσης της δημιουργού στον νέο έρωτα αναδεικνύεται ως αφετηρία ανασύνταξης των δυνάμεών της από σκιές φευγάτες και από την προσωπική της αγωνία να συγκολλήσει τα θραύσματα των αναμνήσεων πέρα από το άπειρο, ανακαλύπτοντας νέες διαδρομές.