Ο Περικλής Γιαννόπουλος υπήρξε ένας ονειροπόλος. Σκεπτόταν αποκλειστικά και έμμονα μία ανέφικτη ελληνικότητα σε ό,τι αφορούσε την υψηλή αισθητική τοπίου, καταστάσεων και συμπεριφοράς ζητώντας, επίμονα μάλιστα, από τα μέλη της Αθηναϊκής κοινωνίας μία προσήλωση στην Ελληνολατρία, χωρίς, οι συν-έλληνές του να υπολογίζουν τις ξένες επιδράσεις οι οποίες συνδυαζόμενες με την αδυναμία της Ελληνικής Κρατικής ή ιδιωτικής Εκπαίδευσης της εποχής, του τέλους του 19ου και των αρχών του 20ού αιώνα, ήσαν ανεπαρκείς. Φυσικό ήταν και είναι οι ενεργοί εύποροι αλλά και νεόπλουτοι πολίτες της Αθηναϊκής Κοινωνίας, που σε σχέση με τις άλλες Δυτικές χώρες ήσαν κοινωνικο-πολιτιστικά πολύ πίσω, να αναζητήσουν στην Ευρώπη την κάλυψη των μεγάλων ελλείψεων της παιδείας.