Τι τυχερός, Θεέ μου! Να πηγαίνει στο σπίτι το βράδυ με τη μοτοσικλέτα του και το πρωί να φεύγει με αυτοκίνητο δικό του. Να κάνει έρωτα με μια όμορφη κοπέλα, να σώζει μια φοιτήτρια-πόρνη από τον προστάτη της κι αυτή από ευγνωμοσύνη να κοιμάται μαζί του. Να τρώει στο εστιατόριο του πολυτεχνείου, γιατί δεν είχε χρήματα, και ξαφνικά να μπορεί να πληρώνει το γεύμα του πιο ακριβού εστιατορίου. Να γίνει ένας μεγάλος έμπορος κοσμημάτων, αυτός που το μοναδικό του κόσμημα ήταν ένα φτηνό ρολόι. Που κατόρθωσε να τον βοηθούν αξιόλογοι άνθρωποι, χωρίς να έχουν ίχνος υστεροβουλίας.

Μα πώς τα κατορθώνει αυτά και πολλά άλλα; Μήπως οι καλές νεράιδες παραήταν καλές μαζί του; Μήπως ο γλυκός του λόγος, το χαμόγελό του και η έμφυτη ικανότητά του να επιλέγει τους σωστούς συνεργάτες βοήθησαν το χρησμό των νεράιδων;