Χίλια τόσα... τρία. Και σε μερικούς αιώνες δύο χιλιάδες τόσα... τρία. Ο χρόνος απλώς καταγράφει τα δρώμενα. Στην καρδιά. Στο μυαλό. Στο πνεύμα. Στην ψυχή. Και μεταφέρει τη γνώση. Αποτυπωμένη σε πίνακες, γλυπτά, επιτύμβιες στήλες, βιβλία, cd-rom. Και στους μελλούμενους τρόπους. Προσφέροντας έτσι απλόχερα τη διδαχή. Προς αποφυγή μικρών ή μεγάλων σφαλμάτων. Τα λόγια. Οι πράξεις. Τα έργα. Δημοσίων Ανδρών. Αλλά και του απλού πολίτη. Τα παρακολουθούμε κάθε καλοκαίρι. Στα φεστιβάλ αρχαίου δράματος ή κωμωδίας. Τα ζούμε και τα βλέπουμε κάθε μέρα. Μέσα στις θεατρικές ή κινηματογραφικές αίθουσες. Στα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Στις εκθέσεις εικαστικών. Στις μουσικές εκδόσεις και εκδηλώσεις. Στα βιβλία. Οι ανθρώπινες αδυναμίες πολλές. Οι αντιστάσεις εξασθενημένες. Η προαιώνια δραματοποιημένη ιστορία παραμένει πάντα η ίδια. Αλλάζουν μόνο τα σκηνικά και τα κοστούμια. Και τα πρόσωπα που υποδύονται τους ρόλους. Λόγω του φθαρτού. Της ύλης.
