Ο πρωταγωνιστής του βιβλίου, ο Πάρης, είναι ένας ανέμελος, δίχως ιδανικά "ωχαδελφιστής". Ένας άνθρωπος που έμαθε μόνο να "προσπορίζεται" και να μη "προσφέρει" ποτέ. Στην ιδιόρρυθμη ρότα του, θα συναντήσει το "θάνατο" στα μάτια τριών γυναικών. Μιας μάνας, που δε γνώρισε ποτέ και δύο νεαρών κοριτσιών με τα οποία "δένει" -υπό διαφορετικά δεδομένα- το κορμί και τη μοίρα του. Το αναπάντεχο αυτό γαϊτανάκι θανάτου, τον συγκλονίζει. Η συνειδητοποίηση ότι το μοτίβο ζωής που υπήρξε επακόλουθο ενός "ακατανόητου, απόκρυφου θυμού" τον συνταράζει. Κι απόφασίζει πια να ακολουθήσει μια πορεία "κάθαρσης", ούτως ώστε να ολοκληρώσει τον "κύκλο του θυμού" του. Μια κάθαρση που τελικά επέρχεται μέσω του διαλογισμού και της δέησης, της πρόσκαιρης απομόνωσης στο "όρος", της σύγκρουσης με τα φαντάσματα του παρελθόντος.
Ανακαλύπτει έτσι, ένα διάφορο κόσμο. Γυμνό από την κακεντρέχεια, τον εγωισμό, τον "ωχαδελφισμό". Ένα κόσμο, στην αγκάλη του οποίου, γεύεται τη χαρά του "προσπορίζω" και του "προσφέρω".