Ο Μίσα, παραξενεμένος για το θόρυβο, πλησίασε και με το φως του φεγγαριού που έμπαινε από το τζάμι του παραθύρου ξεχώρισε μια εικόνα που θα του έμενε αξέχαστη σ' όλη του τη ζωή. Τα μαύρα μακριά μαλλιά μιας γυναίκας ξεχύνονταν πάνω στο άσπρο μακρύ νυχτικό, ενώ δυο γυμνά χέρια είχαν αγκαλιάσει το μαξιλάρι του καναπέ όπου έκρυβε το πρόσωπό της. Όσο πιο σιγά μπορούσε ψιθύρισε: «Ποια είσαι; Είσαι αληθινή, είσαι όραμα;» Η Μύριαμ σήκωσε φοβισμένα το δακρυσμένο της πρόσωπο και τον κοίταξε. (...) «Δε θέλω να σε χάσω, είσαι ο άντρας μου, δε θέλω να σε χάσω, σ' αγαπώ πολύ, σ' αγαπώ πολύ».
Νέοι σμίγουν ερωτικά το όνειρο, την ομορφιά, την ελπίδα με την πραγματικότητα του τρόμου, της σφαγής, των ερειπίων της Μικρασιατικής Καταστροφής, του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, του Εμφυλίου, της Δικτατορίας...
Αντίσταση στο Μαμωνά η γιγαντιαία δύναμη της αγάπης, του έρωτα, της περηφάνιας.
Μια χούφτα απόγονοι από την αρχαία βασίλισσα Σεμίραμι των Ασσυρίων προσεύχονται χριστιανικά σε μια ελληνική γωνιά να δώσει ο Θεός να μην αφανιστεί ο πολιτισμός, ο άνθρωπος, όπως τότε η Νινευί.