"Έφτανε μια ματιά, για να αναγνωρίσεις το είδος της γυναίκας που για χάρη της γίνονται οι πόλεμοι, τα διαζύγια, τα εγκλήματα τιμής. Αυτές τις μυθικές γυναίκες που είναι πλασμένες, λες, από ένα παράξενο κράμα· ανάκατο μπαρούτι και μέλι. Κι όποιος βρεθεί στο διάβα τους ξεστομίζει προσευχές ή κατάρες..."

Τα άγρυπνα βράδια του ο Νικήτας μονολογεί: "Εκεί να µε άφηναν...", εκεί, ανάμεσα στις μηχανές που τρέχουν και τις γκόμενες που επιστρέφουν, τυλιγμένο σε καπνούς από τσιγάρα και λάστιχα, µε γύρες σφηνάκια, µαύρα δερμάτινα κι αμάνικα μπλουζάκια - τα αγιασμένα φυλαχτά της εφηβείας της δεκαετίας του '80. O ίδιος μεγαλώνει απότομα κι έτσι δεν μαθαίνει ποτέ αν αξίζει να μετανιώνεις για τα μεγάλα λάθη σου ή αν το να μετανιώνεις είναι από µόνο του το μεγάλο λάθος. Κάνει μακροβούτια σε έναν κόσμο όπου η αγριάδα της νύχτας φέρνει στο φως ψυχές ηρωικές και φαρμακωμένες, γυναίκες περπατημένες και καταδικασμένες, που γυρεύουν να σωθούν μαζί µε τον άντρα που ιδρώνει πάνω τους. Μα η έκσταση κρατά όσο η µία πλευρά της κασέτας µε τις ροκ μπαλάντες. Το πάθος, σαν το μπαρούτι και το μέλι, είναι γένους ουδετέρου. Η ζωή, όμως, είναι θηλυκό, όπως η μοίρα, αλλά κι ετούτη εδώ, η ανεπανόρθωτα αρσενική ιστορία.