Η μοναξιά είναι μια πανανθρώπινη, συχνή και αναπόφευκτη εμπειρία. Βρίσκεται στην καρδιά των πιο πολύπλοκων αλληλεπιδράσεων, ανεξάρτητα από ηλικία, φύλο και φυλή. Αποτελεί ισχυρή κινητήρια δύναμη και συνδέεται τόσο με την οδύνη όσο και με την ηδονή. Μολονότι ανήκει στα καθημερινά βιώματα των ανθρώπων και είναι από τα κύρια θέματα της τέχνης, οι ψυχολόγοι και οι ψυχίατροι άργησαν να την κάνουν αντικείμενο μελέτης και έρευνας.
Στο βιβλίο αυτό επιχειρείται η προσέγγιση της μοναξιάς, κυρίως υπό το πρίσμα της αναπτυξιακής ψυχολογίας. Αναπτυξιακές διαστάσεις του φαινομένου οι οποίες δεν έχουν αναδειχθεί ή δεν έχουν ερευνηθεί ιδιαίτερα διεθνώς είναι η εστία αυτής της μελέτης. Παρουσιάζονται ποικίλες ψυχαναλυτικές -και όχι μόνον- απόψεις για την έννοια της μοναξιάς, την πολυδιάστατη φύση της, τις τυπολογίες της και τη σχέση της με το άγχος αποχωρισμού. Συζητούνται οι ηθολογικές προσεγγίσεις του φαινομένου και η σχέση της μοναξιάς με τα αρχαϊκά άγχη, καθώς και το ερώτημα αν είμαστε μόνοι ή ένα με τον άλλο στην αρχή της ζωής. Περιγράφονται και αξιολογούνται οι αναπτυξιακές ακολουθίες της μοναξιάς, καθώς και οι ποικίλες υποθέσεις για τη σχέση της με την οικογένεια. Αναλύονται διάφορες παθολογικές όψεις της μοναξιάς, όπως η σχέση της με το πρώιμο τραύμα και το ναρκισσισμό και η θέση της στα πλαίσια διαφόρων μορφών ψυχοπαθολογίας, πάντοτε με έμφαση στις αναπτυξιακές τους ρίζες, καθώς και η καταφυγή σε εναλλακτικούς κόσμους για την αντιμετώπιση της μοναξιάς. Στο βιβλίο αναλύονται και παραμελημένες πλευρές της μοναξιάς, όπως η ευεργετική μοναξιά, ο ιδιωτικός εαυτός και η υπέρβαση της μοναξιάς. Όλα τα παραπάνω συνδέονται με σύγχρονα ευρήματα από τη διεθνή έρευνα και την έρευνα στην Ελλάδα. Οι αφηγήσεις της μοναξιάς από τα ίδια τα παιδιά κλείνουν το βιβλίο αυτό, προσφέροντας μια οπτική πρώτου προσώπου στη μελετώμενη εμπειρία.