Οι αρχαίοι Έλληνες απολάμβαναν στη καθημερινότητα τους μια στενή σχέση με όντα του πνευματικού κόσμου τόσο με εκείνα του στοιχειακού κόσμου όσο και με εκείνα που προέρχονταν από τις ανώτερες πνευματικές ιεραρχίες. Μια ένδειξη της αίσθησης αυτής της επαφής σε πιο προσωπικό επίπεδο, αντανακλάται στους τρόπους με τους οποίους τα ανθρώπινα πάθη και οι αδυναμίες προσδίδονται στους θεούς τους. Ο σύγχρονος άνθρωπος που εξαρτάται από τη διανοητική και ορθολογική γνώση, έχει χάσει τη σύνδεση αυτή. Στη σειρά διαλέξεων Κόσμων Θαύματα ο Steiner μας δείχνει πως η ίδια ζώσα πραγματικότητα του πνευματικού κόσμου μπορεί να αφυπνιστεί εκ νέου και να γεφυρωθεί με τη σύγχρονη κοσμοθέωρηση μέσω της καλλιέργειας της Πνευματικής Επιστήμης. Με μια τέτοια προσέγγιση, ο σύγχρονος άνθρωπος (όπως και οι πρόγονοι του), μπορεί να δει ξανά εκείνα τα όντα που βρίσκονται πίσω από τα πρόσωπα της Ελληνικής μυθολογίας.