Οι διεργασίες στον χώρο της Δεξιάς δεν ήταν αναίμακτες. Παλάτι και Αμερικανοί έπαιζαν το δικό τους παιχνίδι, ενώ η πολυδιάσπαση των κομμάτων επέτεινε το χάος στην αρχή της μετεμφυλιακής περιόδου. Η πρωθυπουργία του Ν. Πλαστήρα σημαδεύτηκε από την εκτέλεση του Ν. Μπελογιάννη και των συντρόφων του, αφού το ΚΚΕ συνέχιζε την αδιέξοδη πολιτική να θεωρεί ότι υπήρχαν οι αντικειμενικές συνθήκες για την ανάπτυξη νέου κινήματος.

Ο θάνατος του "Μαύρου Καβαλάρη" οδήγησε τον στρατάρχη Α. Παπάγο να βάλει τα θεμέλια του κράτους της Δεξιάς. Η εκτέλεση του Ν. Πλουμπίδη, η υποτίμηση της δραχμής, το Κυπριακό, η ΕΟΚΑ του Γρίβα στην Κύπρο, το πογκρόμ κατά των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης, η εξορία του Μακάριου συνθέτουν ένα μέρος του πάζλ.

Από την άλλη πλευρά, Στέμμα και Αμερικανοί ετοίμαζαν τον δικό τους διάδοχο. Η ανάδειξη του Κ. Καραμανλή στο πολιτικό στερέωμα με τις ευλογίες του Παλατιού οδήγησε στη δημιουργία της ΕΡΕ. Όμως οι τριγμοί στο νεοπαγές καθεστώς θα ενταθούν όταν η ΕΔΑ στις εκλογές του 1958 θα κατακτήσει το 24,4% των ψήφων. Την ίδια ώρα που άρχιζε από την Τασκένδη η αποκαθήλωση του άλλοτε "Μεσσία" του ΚΚΕ Ν. Ζαχαριάδη.