Η Ζαν η ευαίσθητη, η αδύναμη φεύγει από το χωριό της, με κρυμμένα τραύματα που οι συγχωριανοί της αρσενικοί της δημιούργησαν και πάει να ξεχάσει και να ξεχαστεί στο Παρίσι, να αρχίσει εκεί μια καινούργια ζωή. Όμως, ούτε το Παρίσι θα σταθεί τόσο φιλόξενο και συμπονετικό μαζί της κι η μικρή Ζαν θα βρεθεί να περιφέρεται στην πλας Πιγκάλ...
Επιστρέφει κάποτε στη γενέτειρά της κρεμασμένη στο μπράτσο κάποιου αγαπημένου. Τίποτα δεν έχει αλλάξει κι εκεί. Η Ζαν της ντροπής είναι η μόνιμα δακτυλοδεικτούμενη. Κάποτε οι άντρες της ζωής της περνούν, μένει μόνη της. Μόνο ένας θα παρακολουθεί διακριτικά όλα αυτά τα χρόνα τα βήματά της και θα εμφανισθεί προς το τέλος της ζωής της να καθαγιάσει την... ντροπή, που άδικα φορτώθηκε εκείνη τόσα χρόνια.
Μετά την αυτοκτονία του πατέρα της η Ζαν κρύβει τα γηρατειά της στο πατρικό της σπίτι. Ο απόηχος του πολέμου σε συνδυασμό με τον ήχο των μπλουζ, η ποιητική μέθη του κορμιού μέσα σε ένα σύμπαν απόλυτης βίας.