Επιχειρώντας να συντελέσει στην προώθηση του προβλήματος για την κατασκευή του ενιαίου ευρωπαϊκού χώρου και των διευρωπαϊκών δικτύων με τη συμμετοχή των ιδιωτών δια των πλέον σύγχρονων συμβατικών τύπων όπως αυτός της σύμβασης παραχώρησης δημοσίων έργων το έργο αυτό έχει τρία κύρια μέρη. Το πρώτο μέρος αναφέρεται στο γενικότερο προβληματισμό της κατασκευής μιας ιδιαίτερης σύμβασης από το κοινοτικό δίκαιο, δηλαδή της σύμβασης παραχώρησης δημοσίων έργων σύμφωνα με την οδηγία 93/37/ΕΟΚ. Το δεύτερο μέρος επικεντρώνεται στη σύμβαση παραχώρησης δημοσίων έργων κατά το ελληνικό δίκαιο και αναπτύσσει τόσο το ιδιαίτερο καθεστώς που θεσπίζουν διάφορα νομοθετήματα, όσο και το εξειδικευμένο πλαίσιο των συγκεκριμένων μεγάλων έργων που έγιναν στην Ελλάδα την τελευταία δεκαετία, δηλαδή του Νέου Διεθνούς Αεροδρομίου των Σπάτων, της Ζεύξης Ρίου Αντιρρίου, του περιφερειακού δακτυλίου της Αθήνας και το Μετρό Θεσσαλονίκης. Ο όλος προβληματισμός κατατείνει στην αναγωγή του ζητήματος σε συνταγματικό επίπεδο και προσεγγίζεται μέσα από τις διατάξεις της ΣυνθΕΕ. Το τρίτο μέρος προσεγγίζει συγκεκριμένα έργα που έγιναν στην Ευρώπη και μέσα από αυτά βγαίνουν κάποια πρώτα συμπεράσματα για τον τρόπο της θεσμικής προσέγγισης της σύμβασης παραχώρησης δημοσίων έργων αλλά και της κατασκευής του ενιαίου ευρωπαϊκού χώρου. Τα έργα αυτά είναι η σύνδεση του Καναλιού της Μάγχης με υποθαλάσσια σήραγγα, η Αττική Οδός και η Ευρωντίσνευλαντ τα οποία και συντελούν στον προβληματισμό για τους αναδυόμενους πόλους εξουσίας στην Ευρώπη με έμφαση στο νέο ρόλο των κρατών, του τραπεζικού συστήματος και των ιδιωτών ως χρηστών των έργων αυτών.