Συχνά διαβάζουμε πως η Καινή Διαθήκη είναι το "ιδρυτικό βιβλίο" του χριστιανισμού. Η έκφραση αυτή ωστόσο δεν είναι ακριβής. Για να περιγράψει κανείς τον εξέχοντα ρόλο των 27 αυτών βιβλίων, ο οποίος τα διαχωρίζει από το σύνολο της χριστιανικής γραμματείας που συντάχθηκε την ίδια εποχή, πρέπει να αναζητήσει κάποιον άλλο τρόπο. Πράγματι, η Καινή Διαθήκη δεν "ίδρυσε" το χριστιανισμό με την έννοια ότι προηγήθηκε αυτού και του έδωσε σχήμα: η θρησκεία αυτή και το ιερό της βιβλίο αναπτύχθηκαν ταυτόχρονα, σε τέτοιο βαθμό ώστε δεν θα μπορούσε κανείς να περιγράψει τη θρησκεία χωρίς να μιλήσει για τις εντάσεις και τις εχθρότητες που κυριάρχησαν κατά τη γέννηση του βιβλίου. Η Καινή Διαθήκη και η ιστορία του πρώιμου χριστιανισμού είναι δύο στοιχεία άρρηκτα συνδεδεμένα: η πρόσληψη και η μετάδοση των γεγονότων τα οποία βίωσαν οι πρώτοι μαθητές αποτελούν προκλήσεις για την κοινότητα και τη σφυρηλατούν καθώς είναι αυτή η θέληση για τη διάδοση των γεγονότων που ωθεί το σύνολο αυτών των ατόμων να σχηματίσουν κοινότητα. Από την άλλη όμως, η εξέλιξη της Εκκλησίας καθορίζει τα μέσα και τον τρόπο αυτής της διάδοσης. [...]

Regis Burnet, διδάκτωρ στην Ecole Pratique des Hautes Etudes.