...Από τα μισάνοιχτα βλέφαρά της η Άννα βλέπει μια άσπρη πεταλούδα να μπαίνει από το παράθυρο και να στέκεται για λίγο στο καλάθι με τα αμάραντα.

Χαμογέλασε χωρίς να το θέλει. Ύστερα άρχισε να σκέφτεται σοβαρά. Έπρεπε. Πέρασε "απέναντι". Είδε τα πράγματα αλλιώς. Ξεκάθαρα. Η αλήθεια την πλήγωνε. Θύμωσε. Σηκώθηκε από τον καναπέ. Πήγε στο μπάνιο. Κάτω από το ντουζ άρχισε να χαλαρώνει. Να βρίσκει την πραγματική της υπόσταση. Κάπου, μέσα στο χάρτη του μυαλού της, υπάρχει το μυστικό νησί. Η καταφυγή. Η μυστική κρύπτη της ζωής της. Εκεί όπου καταφεύγει στις δυσκολίες και όλα αλλάζουν. Όλα γίνονται όπως εκείνη θέλει. Οι αλήθειες και τα ψέματα τι σημασία μπορεί να έχουν τώρα πια; Τι σημασία έχει αν έγιναν ή δεν έγιναν τόσα πράγματα; Στο χέρι της είναι να κρατήσει ή να μην κρατήσει τίποτα. Να αλλάξει ή να μείνει η ίδια. Κοιτάχτηκε στον καθρέφτη. Χαμογέλασε κι έστειλε ένα θερμό φιλί στο είδωλό της...