Στην ποιητική της συλλογή "Τα εύρετρα", η Κική Δημουλά, για μια ακόμη φορά, μας ξαφνιάζει με τις ασυνήθιστες και ταυτόχρονα ανατρεπτικές εικόνες της, με τη μελαγχολικά παιγνιώδη διάθεσή της και με τους φιλοσοφημένους κουβεντιαστούς στίχους της. Κάνει, επίσης, χρήση του οικείου εργαλείου της, της προσωποποίησης των αφηρημένων εννοιών, που τις ανάγει σε κυρίαρχες περσόνες, μιλάει κατευθείαν στο θυμικό και με τον δικό της μεγαλειώδη τρόπο το συναίσθημα προπορεύεται, για να ξεδιπλώσει έπειτα τη συμπυκνωμένη σκέψη της σε έναν λόγο λιτό και χειμαρρώδη.
