Υπάρχουν κάποιες μνήμες διάτρητες, μνήμες ασπαίρουσες, που ποτέ δεν τους δωρήθηκε το χάρισμα του εφησυχασμού. Κάτω από τη στάχτη του χρόνου σιγοκαίνε, έτοιμες να ξαναφουντώσουνε ακόμα και με την παραμικρή ανάσα. Κρυμμένες στα πιο σκοτεινά βάθη του μυαλού αγρυπνούν και, κάποιες στιγμές, δηλώνουν βασανιστικά, σχεδόν επιτακτικά, την παρουσία τους, γιατί ξέρουν ότι η διάρκεια ζωής τους είναι ίδια με την δική σου.