Πρόκειται για σαράντα πέντε πολύ προσεκτικά επιλεγμένα ποιήματα που ενώ ενσωματώνουν όλη την μοντέρνα σκέψη δεν στερούνται κλασικής παιδείας, έχουν υψηλό γλωσσικό επίπεδο και αποδίδονται σε στέρεα και δύσκολη αντι/μοντέρνα φόρμα. Τα ποιήματα αυτά αντιλαμβάνεται εύκολα κανείς ότι ξεφεύγουν επιτυχώς από τα στενά πλαίσια που ο χώρος και ο χρόνος θέτει συνήθως στον δημιουργό και μπορούν, δίχως καμία αμφιβολία, να ενταχτούν σε ένα είδος παγκόσμιας ποιητικής και μεταϊστορικής αφήγησης. Δεν αφορούν την επικαιρότητα, ούτε την ιστορική στιγμή, δεν ασχολούνται με πολιτικά δικαιώματα ούτε με κοινωνικά αιτήματα, δεν αποσκοπούν στην αποκατάσταση κάποιου πράγματος, ούτε ευαγγελίζονται κάποιο είδος εξτρεμισμού ή προσκομίζουν κάτι ανήκουστο. Τα ποιήματα της Νίκης Ροδοπούλου, υπερβαίνουν περιέχοντας αυτές τις υποθέσεις, αφού κατά βάση ενδιαφέρονται -με τον τρόπο της ποίησης- για τον ίδιο τον άνθρωπο.