Στο βιβλίο του φίλου μου Γιώργου Κοίλιαρη, εμπλέκονται με θαυμαστό τρόπο τα πάντα: Πολυτεχνείο, 17Ν, μυστικές υπηρεσίες, πράκτορες της Μοσάντ και των ΗΠΑ, σ' ένα αμάλγαμα που θα το ζήλευε ένας Ζεράρ ντε Βιλιέ.
Η κοφτή γραφή του Κοίλιαρη εξυπηρετεί απόλυτα τη δράση. Η δράση γίνεται φράση και τ ανάποδο.
Το μοντάζ, πάλι, του βιβλίου είναι κι αυτό συναρπαστικό, σαν μια ταινία του Βερνέιγ.

Τώρα, η συγγραφέας πέρασε στο μυθιστόρημα, που ξέρω ότι δούλεψε πολλά χρόνια.

Η τελική του μορφή, που κρατάτε τώρα στα χέρια σας, είναι εκείνη που συμπυκνώνει καλύτερα τα προτερήματα του συγγραφέα: όχι πολλή ψυχολογική ανάλυση, δράση αλλά με υπόστρωμα ιδεολογικό, και παρουσίαση χαρακτήρων υπαινικτικά, ώστε να συμπληρώσει ο αναγνώστης με τη φαντασία του όσα "ευκόλως εννούμενα παραλείπονται".

Βασίλης Βασιλικός