Τα παιδιά δεν γεννιούνται με προδιαγεγραμμένες πεποιθήσεις για τον εαυτό τους. Μαθαίνουν τι να πιστεύουν για τον εαυτό τους από το πώς τους φερόμαστε και το τι πιστεύουμε εμείς γι’ αυτά. Μαθαίνουν ότι αξίζουν τόσο όσο τους δείχνουμε με τη δική μας συμπεριφορά. Αν τους φερόμαστε με αγάπη και προσήλωση, αν αναγνωρίζουμε την επάρκεια και την ικανότητά τους και πλαισιώνουμε την αυτοπεποίθησή τους, ώστε να αναπτυχθούν σύμφωνα με τις ανάγκες και την προσωπικότητά τους, μαθαίνουν ότι είναι άξια αγάπης, και γίνονται άνθρωποι ικανοί και πολύτιμοι.
Η "γονεϊκή προσήλωση" στην ανατροφή των παιδιών μας (attachment parenting) βασίζεται στην αποδοχή ότι τα παιδιά σχηματίζουν σχέσεις προσκόλλησης με τους γονείς και αναπτύσσουν μια στενή σύνδεση μαζί τους, η οποία τα "τρέφει" και τους παρέχει ένα πλαίσιο ασφάλειας. Οι προσηλωμένοι γονείς θεωρούν πως τέτοια φροντίδα είναι ο ιδανικός τρόπος για να αναθρέψουν ασφαλή, ανεξάρτητα παιδιά, με αυτοσυνείδηση και ενσυναίσθηση. Ένα ασφαλές δέσιμο κατά την παιδική ηλικία, βασισμένο στην αμέριστη απόκριση των γονιών και την αμοιβαία εμπιστοσύνη, αποτελεί το θεμέλιο για αρμονικές σχέσεις στην οικογένεια.