[{"id":167042,"title":"Ελεύθεροι πολιορκημένοι","subtitle":"Γ΄Σχεδίασμα: Ενότητα 9: Τεύχος Α΄: Φωτοτυπίες","description":"Προλογίζοντας την πρώτη έκδοση του Α΄ τόμου των Αυτόγραφων έργων, το 1964, ο Λίνος Πολίτης έγραφε: \"Ο Σολωμός όσο ζούσε ελάχιστα δημοσίεψε, και σε όσα έγραφε, ιδίως στα μεγάλα έργα της ώριμης περιόδου του, ποτέ δεν έδωσε οριστική και τελειωτική μορφή. Βασανισμένος από την αναζήτηση της τέλειας έκφρασης, έγραφε και ξανάγραφε τους στίχους του, διατύπωνε την ίδια ποιητική ιδέα σε πλήθος 'παραλλαγές', διέγραφε, συμπλήρωνε, αφαιρούσε, χωρίς τελικά να ικανοποιείται. Τα χειρόγραφά του, με τις άπειρες διαγραφές, τις προσθήκες, τα ιταλικά σχεδιάσματα και τους στοχασμούς που παρεμβάλλονται, και με το πλήθος τις άλλες του σημειώσεις, δείχνουν ανάγλυφα την εξαντλητική αυτή επεξεργασία, απ' όπου λείπει η σύνθεση η τελική\". \u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΤα Αυτόγραφα έργα υλοποιούν το παλιό αίτημα και σχέδιο του Λίνου Πολίτη για μια \"πανομοιότυπη\" ή \"παλαιογραφική\" έκδοση των χειρογράφων του Σολωμού, που μας δίνει τα τετράδια και τα λυτά φύλλα όπως βγήκαν από το χέρι του ποιητή, με όλες τις διαγραφές, τις προσθήκες, τα σημειώματα. Η ανάγκη να ανατυπωθεί η αρχική έκδοση του 1964 έγινε επιτακτική στα τέλη της δεκαετίας του 1980, όταν τα \"Αυτόγραφα έργα\" είχαν γίνει πλέον δυσεύρετα. Για το σκοπό αυτό συνεργάστηκαν το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, το Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης και το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου. \u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΗ νέα έκδοση παρακολουθεί την κατάταξη των σολωμικών χειρογράφων σε 15 ενότητες από τον Λίνο Πολίτη, δεν διατηρεί όμως τη συνέκδοση των ενοτήτων στον ίδιο τόμο. Έτσι, προέκυψαν δυο αυτοτελή σώματα: ένα με τις φωτοτυπίες και ένα με την τυπογραφική μεταγραφή. Η έρευνα που αναπτύχθηκε μετά το 1964 οδήγησε σε βελτιώσεις στην οργάνωση, οι οποίες συγκεντρώθηκαν και αξιοποιήθηκαν στην παρούσα έκδοση. Αντίθετα, οι φωτοτυπίες ανατυπώθηκαν από την πρώτη έκδοση, γιατί με το πέρασμα του χρόνου τα χειρόγραφα έχουν φθαρεί σημαντικά.","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b170107.jpg","isbn":"978-960-250-472-7","isbn13":"978-960-250-472-7","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":27,"publication_year":2011,"publication_place":"Αθήνα","price":"90.0","price_updated_at":"2011-08-31","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":148,"extra":null,"biblionet_id":170107,"url":"https://bibliography.gr/books/eleutheroi-poliorkhmenoi-3448c738-b027-4db2-bdb2-e5b4ce854e89.json"},{"id":167748,"title":"Η Πελοπόννησος","subtitle":"Χαρτογραφία και ιστορία: 16ος-18ος αιώνας","description":"Η έκδοση αυτή πραγματοποιήθηκε με την ευκαιρία της έκθεσης παλαιών χαρτών της Πελοποννήσου, που διοργάνωσε το Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης στον εκθεσιακό χώρο του Μεγάρου Εϋνάρδου (18 Μαΐου έως 29 Οκτωβρίου 2006). Προκειμένου να αποδοθεί η πληρέστερη εικόνα της Πελοποννήσου, όπως την απαθανάτισαν οι χαρτογράφοι από τον 16ο ως τον 18ο αιώνα, το Αρχείο Χαρτογραφίας του ΜΙΕΤ συνεργάστηκε στενά με τη Βιβλιοθήκη της Βουλής των Ελλήνων και τον ιδιώτη συλλέκτη και μελετητή της ιστορίας της χαρτογραφίας της Πελοποννήσου κ. Αντώνη Τάντουλο.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΟι πολυάριθμοι χάρτες που συναπαρτίζουν τον Κατάλογο της Έκθεσης συνοδεύονται από ιστορικές πληροφορίες και επεξηγηματικά σχόλια. Η κατάταξή τους σε έξι επιμέρους ενότητες φωτίζει καλύτερα την εξέλιξη της χαρτογραφικής απεικόνισης της Πελοποννήσου στη διαδρομή του χρόνου. Η έκδοση περιλαμβάνει επίσης τρεις αξιόλογες ιστορικές μελέτες. Η πρώτη υπογράφεται από την Νάσια Γιακωβάκη (\"Η Ελλάδα στην έντυπη ευρωπαϊκή χαρτογραφία\"), η δεύτερη από τον Andrea Nanetti (\"Βενετία και Πελοπόννησος\") και η τρίτη από τον Γεώργιο Κ. Λιακόπουλο (\"Η Πελοπόννησος κατά την πρώτη Οθωμανοκρατία, 1460-1688\").\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΌπως σημειώνει στον πρόλογό του ο Βίκτωρ Θ. Μελάς, η Πελοπόννησος είναι \"μια περιοχή η οποία, για πολλούς λόγους, πάντα άσκησε μια ιδιαίτερη έλξη όχι μόνον σε αυτούς που την εποφθαλμιούσαν αλλά και στους χαρτογράφους όλων των εποχών\". Είναι, εξάλλου, μαζί με την Αθήνα \"η κοιτίδα του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού. Σε καμιά άλλη περιοχή δεν συναντά κανείς τόσους φημισμένους τόπους. Φημισμένους και γνωστούς, αρχίζοντας από τη μυθολογία και καταλήγοντας στους ιστορικούς χρόνους\". Αυτό το ένδοξο παρελθόν της, σε συνδυασμό με τον φυσικό της πλούτο, τη στρατηγική σημασία που της δίνει η γεωγραφική της θέση και τα σημαντικά ιστορικά γεγονότα που διαδραματίστηκαν στα εδάφη της, ήταν φυσικό να συγκεντρώνουν την προσοχή και το ενδιαφέρον όλων των χαρτογράφων της Δύσης. Η περίπτωση της Πελοποννήσου προσφέρεται θαυμάσια για να αναδειχθεί η ιδιαίτερη συμβολή της τέχνης της χαρτογραφίας στην ιστορική έρευνα.","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b170815.jpg","isbn":"978-960-250-454-3","isbn13":"978-960-250-454-3","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":197,"publication_year":2011,"publication_place":"Αθήνα","price":"42.0","price_updated_at":"2011-09-27","cover_type":null,"availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":148,"extra":null,"biblionet_id":170815,"url":"https://bibliography.gr/books/h-peloponnhsos-9fb566dd-e3df-45eb-b01c-682b8ea6296f.json"},{"id":170776,"title":"Ιστορία της Αδριατικής","subtitle":null,"description":"Η Αδριατική, αυτός ο βαθύς κόλπος της Μεσογείου, είναι μια σχεδόν κλειστή θάλασσα, και το γεωγραφικό τούτο στοιχείο της προσδίδει μια μοναδική ιδιαιτερότητα. Από την αρχή των ιστορικών χρόνων διαδραματίζει στην περιοχή εξέχοντα ρόλο. Πέρασμα που δίνει στον Νότο πρόσβαση στην Κεντρική Ευρώπη και αντίστροφα, όπως δείχνει η ιστορία της Βενετίας, αλλά κυρίως δρόμος επικοινωνίας της Ανατολής με τη Δύση, γέφυρα και σύνορο ανάμεσα σε δύο κόσμους, συνδετικός κρίκος ανάμεσα στην Ελλάδα και τη Μεγάλη Ελλάδα ήδη από τον 8ο π.Χ. αιώνα, η Αδριατική θάλασσα αναδεικνύεται, στο νότιο τμήμα της, ως το όριο ανάμεσα στις δύο Ρωμαϊκές Αυτοκρατορίες, την Ανατολική και τη Δυτική, ύστερα ανάμεσα στο Βυζάντιο και τον κόσμο των βαρβάρων, αργότερα ανάμεσα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και τη χριστιανική Δύση, και τέλος, τον 20ό αιώνα, ανάμεσα στον κόσμο της Δύσης και την κομμουνιστική Ευρώπη. Τόπος όλων των ειρηνικών επαφών και των εχθρικών συγκρούσεων μεταξύ λαών, πολιτισμών, θρησκειών και πολιτικών καθεστώτων, η Αδριατική παραμένει στις μέρες μας ένα ζωντανό σύνορο ανάμεσα σε πλούσιες και φτωχές χώρες. Πέντε Γάλλοι ιστορικοί, ο Πιερ Καμπάν, ο Ολιβιέ Σαλίν, ο Μπερνάρ Ντουμέρκ, ο Αλαίν Ντυσελλιέ και ο Μισέλ Σιβινιόν, αναλαμβάνοντας ο καθένας να διατρέξει με την εμβριθή μελέτη του μια ιστορική εποχή από την Αρχαιότητα ως τον πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας στο τέλος του 20ού αιώνα, μας αφηγούνται στον συλλογικό αυτό τόμο τις μυθικές και πραγματικές περιπέτειες που σφράγισαν στο πέρασμα των αιώνων τη ρευστή ιστορική ταυτότητα του υδάτινου κόσμου των αδριατικών χωρών και των κατοίκων τους, από την Ιταλία ως τη Βαλκανική χερσόνησο, από τα Απέννινα όρη ως τις δειναρικές Άλπεις. ","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b173856.jpg","isbn":"978-960-250-478-9","isbn13":"978-960-250-478-9","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":932,"publication_year":2011,"publication_place":"Αθήνα","price":"45.0","price_updated_at":"2011-12-15","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":"γαλλικά","original_title":"Histoire de l' Adriatique","publisher_id":148,"extra":null,"biblionet_id":173856,"url":"https://bibliography.gr/books/istoria-ths-adriatikhs.json"},{"id":172579,"title":"Ιστορία της αρχαίας ελληνικής κοινωνίας","subtitle":null,"description":"Το βιβλίο αυτό, παρά τις τρεις δεκαετίες που μεσολάβησαν από τη συγγραφή του, παραμένει ένα μοναδικό εισαγωγικό εγχειρίδιο για την κοινωνική ιστορία της αρχαίας Ελλάδας με αφετηρία τους μυκηναϊκούς χρόνους. Τα άπειρα στοιχεία για την οργάνωση της μυκηναϊκής κοινωνίας που προέκυψαν από την αποκρυπτογράφηση της Γραμμικής Β επιτρέπουν να αρχίσει η εξέταση της ελληνικής κοινωνικής ιστορίας περίπου μισή χιλιετία πριν από τα ομηρικά έπη. Τα αποτελέσματα των σχετικών μελετών, που ήταν άλλοτε γνωστά μόνο στους κύκλους των ειδικών, αξιοποιούνται εδώ προσφέροντας μια εποπτική εικόνα για την πρωιμότατη φάση της ελληνικής ιστορίας, αλλά και μια πρωτότυπη παρουσίαση της κοινωνικής ιστορίας μέχρι τα τέλη του 4ου π.Χ. αιώνα. Ο συγγραφέας εξετάζει όλες τις κοινότητες που δημιουργήθηκαν και διαμορφώθηκαν από Έλληνες. Η πραγμάτευση της ιστορίας της ελληνικής κοινωνίας βασίζεται στη συνηθισμένη διαίρεση της ελληνικής ιστορίας σε περιόδους (μυκηναϊκοί χρόνοι, ομηρική, αρχαϊκή και κλασική εποχή). Κάθε περίοδος της γενικής ιστορίας έχει τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της και σε ό,τι αφορά την ιστορία της κοινωνίας. Η κοινωνία των μυκηναϊκών χρόνων, όπου κυριαρχούσαν τα μεγάλα ανάκτορα, είναι εντελώς διαφορετική από την κοινωνία της ομηρικής εποχής με τις ταπεινές Αυλές των ευγενών και τις μικρές πόλεις. Κι εκείνη πάλι διαφέρει ριζικά από τη λίγο πολύ δημοκρατική κοινωνία της κλασικής εποχής.","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b175674.jpg","isbn":"978-960-250-480-2","isbn13":"978-960-250-480-2","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":557,"publication_year":2011,"publication_place":"Αθήνα","price":null,"price_updated_at":null,"cover_type":null,"availability":"Κυκλοφορεί - Εκκρεμής εγγραφή","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":148,"extra":null,"biblionet_id":175674,"url":"https://bibliography.gr/books/istoria-ths-arxaias-ellhnikhs-koinwnias-d7152069-3ed1-4ab7-aa06-b9e5d7a02fc2.json"},{"id":172577,"title":"Ιστορία της αρχαίας ελληνικής κοινωνίας","subtitle":null,"description":"Το βιβλίο αυτό, παρά τις τρεις δεκαετίες που μεσολάβησαν από τη συγγραφή του, παραμένει ένα μοναδικό εισαγωγικό εγχειρίδιο για την κοινωνική ιστορία της αρχαίας Ελλάδας με αφετηρία τους μυκηναϊκούς χρόνους. Τα άπειρα στοιχεία για την οργάνωση της μυκηναϊκής κοινωνίας που προέκυψαν από την αποκρυπτογράφηση της Γραμμικής Β επιτρέπουν να αρχίσει η εξέταση της ελληνικής κοινωνικής ιστορίας περίπου μισή χιλιετία πριν από τα ομηρικά έπη. Τα αποτελέσματα των σχετικών μελετών, που ήταν άλλοτε γνωστά μόνο στους κύκλους των ειδικών, αξιοποιούνται εδώ προσφέροντας μια εποπτική εικόνα για την πρωιμότατη φάση της ελληνικής ιστορίας, αλλά και μια πρωτότυπη παρουσίαση της κοινωνικής ιστορίας μέχρι τα τέλη του 4ου π.Χ. αιώνα. Ο συγγραφέας εξετάζει όλες τις κοινότητες που δημιουργήθηκαν και διαμορφώθηκαν από Έλληνες. Η πραγμάτευση της ιστορίας της ελληνικής κοινωνίας βασίζεται στη συνηθισμένη διαίρεση της ελληνικής ιστορίας σε περιόδους (μυκηναϊκοί χρόνοι, ομηρική, αρχαϊκή και κλασική εποχή). Κάθε περίοδος της γενικής ιστορίας έχει τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της και σε ό,τι αφορά την ιστορία της κοινωνίας. Η κοινωνία των μυκηναϊκών χρόνων, όπου κυριαρχούσαν τα μεγάλα ανάκτορα, είναι εντελώς διαφορετική από την κοινωνία της ομηρικής εποχής με τις ταπεινές Αυλές των ευγενών και τις μικρές πόλεις. Κι εκείνη πάλι διαφέρει ριζικά από τη λίγο πολύ δημοκρατική κοινωνία της κλασικής εποχής.","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b175672.jpg","isbn":"978-960-250-481-9","isbn13":"978-960-250-481-9","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":557,"publication_year":2011,"publication_place":"Αθήνα","price":"30.0","price_updated_at":"2012-02-06","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί - Εκκρεμής εγγραφή","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":148,"extra":null,"biblionet_id":175672,"url":"https://bibliography.gr/books/istoria-ths-arxaias-ellhnikhs-koinwnias.json"},{"id":173515,"title":"Το Εικοσιένα στη νεοελληνική πεζογραφία","subtitle":"Σολωμός και Μακρυγιάννης","description":"Το κείμενο αυτό του Στρατή Τσίρκα είναι ομιλία του που διαβάστηκε στην Πνευματική Εστία της Αλεξάνδρειας, σε εκδήλωση της ελληνικής κοινότητας με αφορμή τον εορτασμό της 25ης Μαρτίου 1947. Στον πρόλογό του, ο Διονύσης Καψάλης σημειώνει: \"Όπως ο Σεφέρης το 1943, στη δική του διάλεξη για τον Μακρυγιάννη, έτσι και ο Τσίρκας το 1947, στον ίδιο τόπο, την Αίγυπτο, και σε καιρό πολέμου πάλι, αναζητεί μια φωνή που να αγγίζει βαθύτερα στρώματα της συλλογικής μνήμης, ένα αυθεντικό κράτημα σε καιρούς ιλιγγιώδους αβεβαιότητας. Ο γενναίος Στρατηγός από το Λιδωρίκι ήταν ο επικρατέστερος υποψήφιος γι’ αυτόν το ρόλο. Ο Τσίρκας θα προσθέσει τη \"Γυναίκα της Ζάκυθος\", που έχει εντωμεταξύ κυκλοφορήσει στη νέα, φροντισμένη έκδοση του Λίνου Πολίτη (1944), δίνοντας στη δική του ομιλία μεγαλύτερο εύρος. \u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΤον τόνο όμως εξακολουθεί να τον δίνει ο Σεφέρης, που ο Τσίρκας τον θαυμάζει και τον παρακολουθεί από κοντά, τότε όπως και αργότερα. Παράλληλοι, επομένως; Σε καιρό πολέμου, ο Σεφέρης και ο Τσίρκας μιλούν από την ίδια αμήχανη θέση του παροπλισμένου στα μετόπισθεν συναγωνιστή που αγωνιά για την έκβαση της μάχης, με μια σημαντική διαφορά: ο πόλεμος του Σεφέρη ήταν κατά του κοινού εχθρού· ο πόλεμος του Τσίρκα είναι ο Εμφύλιος. Πώς λοιπόν, με ποιο κοινό μέτρο, θα συγκρίνουμε και θα συνυπολογίσουμε την ανάγκη που οδηγεί τον ένα και τον άλλο στον Μακρυγιάννη ή τον Σολωμό, όταν η ιστορική τομή ενός εμφυλίου πολέμου τους έχει τοποθετήσει στις αντίπαλες όχθες ενός αγεφύρωτου χάσματος; Η απάντηση, δύσκολη σε κάθε περίπτωση, μπορεί εντούτοις να στηριχτεί σε δύο υποθέσεις. Πρώτον, ότι η προηγούμενη μεγάλη τομή, ο Πόλεμος κατά του Άξονα, δεν έχει ακυρωθεί· το ηθικό κύρος της είναι ακόμα ενεργό και για τους δύο άνδρες. Δεύτερον, ότι όχι μόνο ως λογοτέχνες αλλά και ως πολίτες, ο Σεφέρης και ο Τσίρκας μπορεί εντέλει να πατούν σε κοινό έδαφος, και την ανάγκη τους να προσφύγουν στον Μακρυγιάννη και τον Σολωμό εν καιρώ πολέμου να την έχουν πλάσει τα ίδια υλικά: με τα λόγια του Σεφέρη, 'ο αγώνας, το αίμα, ο πόνος και η δίψα της δικαιοσύνης'\". ","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b176612.jpg","isbn":"978-960-250-487-1","isbn13":"978-960-250-487-1","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":30,"publication_year":2011,"publication_place":"Αθήνα","price":"6.0","price_updated_at":"2012-03-02","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":148,"extra":null,"biblionet_id":176612,"url":"https://bibliography.gr/books/to-eikosiena-sth-neoellhnikh-pezografia.json"},{"id":173512,"title":"Αι παραδόσεις εν τη χριστιανική εικονογραφία: Αγνείας πείρα","subtitle":null,"description":"Σε αυτή την άρτια επιστημονική μελέτη, που συνυφαίνει την προσέγγιση της ιστορίας της τέχνης με τη φιλολογία και τη λαογραφία, ο Αδαμάντιος Αδαμαντίου ανασύρει από τη λήθη μια σπάνια και δυσερμήνευτη (και γι’ αυτό συχνά παρερμηνευόμενη) παράσταση από τον κύκλο της θεομητορικής εικονογραφίας: την παράσταση με τη δοκιμασία (πείρα) της αγνείας της Θεοτόκου. Στο πρώτο μέρος της μελέτης του ο συγγραφέας εντοπίζει και ταξινομεί όλες τις σχετικές απεικονίσεις σε χριστιανικά μνημεία (ελεφάντινα μνημεία της Ραβέννας του 5ου και 6ου αιώνα, καππαδοκικοί ναοί του 10ου και 11ου αιώνα, ψηφιδωτά του Αγίου Μάρκου του 12ου αιώνα, ιστορημένα χειρόγραφα κ.α.) και ερμηνεύει την παράσταση βάσει αναφορών κυρίως στα Απόκρυφα Ευαγγέλια και σε άλλα εβραϊκά κείμενα, συνδέοντάς την με τον μωσαϊκό νόμο της ζηλοτυπίας. Στο δεύτερο μέρος ανιχνεύει τις σχετικές αναφορές στα υμνογραφικά κείμενα της βυζαντινής παράδοσης, και στο τρίτο, το επιγραφόμενο \"Λαογραφικόν\", συνδέει την \"αγνείας πείρα\" της Θεοτόκου με τον έλεγχο της παρθενίας των γυναικών σε αντίστοιχες παραδόσεις άλλων πολιτισμών, στην Ευρώπη, την Ασία και την Αφρική, από τα βάθη της αρχαιότητας ίσαμε τα μεσαιωνικά χρόνια.\u003cbr\u003eΣτο σοφό αυτό βιβλίο, όπως το αποκαλεί ο Παύλος Νιρβάνας, ο Αδαμαντίου εισάγει στην ελληνική γλώσσα τη λέξη ορδαλία (από το λατινικό ordalium, πβ. αγγλικό ordeal, γαλλικό ordalie) για τις λεγόμενες \"θεοκρισίες\", ή γενικότερα δοκιμασίες, που εγγράφονται στις παραδόσεις όλων των πολιτισμών, με συνηθέστερες τις δια πυρός και δια ύδατος. Μέσα από τη \"διεπιστημονική\" προσέγγισή του, ο συγγραφέας ιστορικοποιεί μια θρησκευτική παράσταση που είχε αποκοπεί από συγκεκριμένες πολιτιστικές πρακτικές και είχε αναχθεί σε ακατανόητο θρησκευτικό σύμβολο.","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b176609.jpg","isbn":"978-960-250-485-7","isbn13":"978-960-250-485-7","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":299,"publication_year":2011,"publication_place":"Αθήνα","price":"31.0","price_updated_at":"2012-03-02","cover_type":null,"availability":"Κυκλοφορεί - Εκκρεμής εγγραφή","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":148,"extra":null,"biblionet_id":176609,"url":"https://bibliography.gr/books/ai-paradoseis-en-th-xristianikh-eikonografia-agneias-peira.json"},{"id":173509,"title":"Η Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου","subtitle":null,"description":"Η Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου ιδρύθηκε το 1930, συγχρόνως με το Εθνικό Θέατρο και αφού είχαν προηγηθεί πολύχρονες, αποσπασματικές και συνήθως αναποτελεσματικές προσπάθειες εκπαίδευσης των ηθοποιών, κυρίως από ιδιώτες. Ως παράρτημα του Θεάτρου συνδέθηκε -και συνδέεται- στενά με την ιστορία της πόλης, δεδομένου ότι αντικατόπτριζε τις αξίες της τοπικής κοινωνίας και του αστικού πολιτισμού. Από την πρώτη στιγμή της λειτουργίας της η σχολή συμπεριέλαβε στο διδακτικό προσωπικό της σημαντικούς ανθρώπους των γραμμάτων και της τέχνης, οι οποίοι άφησαν πολύτιμο έργο στα θεατρικά δρώμενα του τόπου. Άλλωστε, πολλοί από τους αποφοίτους της υπήρξαν οι κατοπινοί πρωταγωνιστές του Εθνικού αλλά και του ελεύθερου θεάτρου, σκηνοθέτες, θεατρικοί κριτικοί, ενδυματολόγοι, σκηνογράφοι, ηθοποιοί του κινηματογράφου και, αργότερα, της τηλεόρασης. Η εφαρμογή των προγραμμάτων διδασκαλίας της σχολής, σε συνάρτηση με τις στεγαστικές ανάγκες της, αντιμετωπίστηκε κατά περιόδους με διάφορους και συχνά περιπετειώδεις τρόπους. Μέσα από την ενδελεχή μελέτη των ανέκδοτων πρακτικών των συνεδριάσεων του συλλόγου καθηγητών της σχολής και άλλων πηγών καταγράφεται η εξελικτική πορεία της, διερευνώνται συστηματικά οι μηχανισμοί υλοποίησης της θεατρικής εκπαίδευσης τα τελευταία 80 χρόνια και αποδεικνύεται η διαχρονικότητα των ευρύτερων προβληματισμών σχετικά με την εκπαίδευση των ηθοποιών. Η έρευνα επιχειρεί να δώσει απαντήσεις σε μια σειρά ερωτήματα σχετικά με τη διδακτική προσέγγιση της δραματικής τέχνης. Εφάρμοσε η Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου δικές της μεθόδους; Ποιο δόγμα έδινε πνοή στη διδασκαλία; Οι μαθητές ενδιαφέρονταν με τη φοίτηση να αποκτήσουν απλώς τυπικά προσόντα για κοινωνική και επαγγελματική ανέλιξη ή να γίνουν \"επαναστάτες της θεατρικής τέχνης\"; Κατά πόσο το τρίπτυχο, στο οποίο αναφέρθηκε το 1924 ο Σπύρος Μελάς, \"καινούργιο πνεύμα, καινούργια πίστη και καινούργια αντίληψη\" επικράτησε διαχρονικά στη Δραματική Σχολή του Εθνικού; Ποια ήταν δηλαδή η κατεύθυνση της σχολής και ποια η συμβολή της στην επίτευξη των στόχων του Εθνικού Θεάτρου; Τι είδους δραματικές μορφές πίστευαν ότι θα έπρεπε να ενσαρκώσει ο σπουδαστής για να προσεγγίσει αυτόν το σκοπό και ποια έννοια έπρεπε να δοθεί στον δραματικό χαρακτήρα για να επιτευχθεί καλύτερα η ενσάρκωση αυτών των μορφών; Πώς και τι δίδαξε η σχολή, σε ποιο θέατρο επιδίωξε να οδηγήσει, πώς συγκρότησε και κατηύθυνε το ανθρώπινο υλικό και πώς διαχειρίστηκε το άψυχο, δηλαδή την υλικοτεχνική υποδομή; ","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b176606.jpg","isbn":"978-960-250-483-3","isbn13":"978-960-250-483-3","ismn":null,"issn":null,"series":{"id":4021,"name":"Θεατρική Βιβλιοθήκη","books_count":44,"tsearch_vector":"'bibliothhkh' 'bivliothhkh' 'theatrikh' 'theatriki' 'vibliothhkh'","created_at":"2017-04-13T01:25:17.444+03:00","updated_at":"2017-04-13T01:25:17.444+03:00"},"pages":539,"publication_year":2011,"publication_place":"Αθήνα","price":"40.0","price_updated_at":"2012-03-02","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί - Εκκρεμής εγγραφή","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":148,"extra":null,"biblionet_id":176606,"url":"https://bibliography.gr/books/h-dramatikh-sxolh-tou-ethnikou-theatrou.json"},{"id":173511,"title":"Η Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου","subtitle":null,"description":"Η Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου ιδρύθηκε το 1930, συγχρόνως με το Εθνικό Θέατρο και αφού είχαν προηγηθεί πολύχρονες, αποσπασματικές και συνήθως αναποτελεσματικές προσπάθειες εκπαίδευσης των ηθοποιών, κυρίως από ιδιώτες. Ως παράρτημα του Θεάτρου συνδέθηκε -και συνδέεται- στενά με την ιστορία της πόλης, δεδομένου ότι αντικατόπτριζε τις αξίες της τοπικής κοινωνίας και του αστικού πολιτισμού. Από την πρώτη στιγμή της λειτουργίας της η σχολή συμπεριέλαβε στο διδακτικό προσωπικό της σημαντικούς ανθρώπους των γραμμάτων και της τέχνης, οι οποίοι άφησαν πολύτιμο έργο στα θεατρικά δρώμενα του τόπου. Άλλωστε, πολλοί από τους αποφοίτους της υπήρξαν οι κατοπινοί πρωταγωνιστές του Εθνικού αλλά και του ελεύθερου θεάτρου, σκηνοθέτες, θεατρικοί κριτικοί, ενδυματολόγοι, σκηνογράφοι, ηθοποιοί του κινηματογράφου και, αργότερα, της τηλεόρασης. Η εφαρμογή των προγραμμάτων διδασκαλίας της σχολής, σε συνάρτηση με τις στεγαστικές ανάγκες της, αντιμετωπίστηκε κατά περιόδους με διάφορους και συχνά περιπετειώδεις τρόπους. Μέσα από την ενδελεχή μελέτη των ανέκδοτων πρακτικών των συνεδριάσεων του συλλόγου καθηγητών της σχολής και άλλων πηγών καταγράφεται η εξελικτική πορεία της, διερευνώνται συστηματικά οι μηχανισμοί υλοποίησης της θεατρικής εκπαίδευσης τα τελευταία 80 χρόνια και αποδεικνύεται η διαχρονικότητα των ευρύτερων προβληματισμών σχετικά με την εκπαίδευση των ηθοποιών. Η έρευνα επιχειρεί να δώσει απαντήσεις σε μια σειρά ερωτήματα σχετικά με τη διδακτική προσέγγιση της δραματικής τέχνης. Εφάρμοσε η Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου δικές της μεθόδους; Ποιο δόγμα έδινε πνοή στη διδασκαλία; Οι μαθητές ενδιαφέρονταν με τη φοίτηση να αποκτήσουν απλώς τυπικά προσόντα για κοινωνική και επαγγελματική ανέλιξη ή να γίνουν \"επαναστάτες της θεατρικής τέχνης\"; Κατά πόσο το τρίπτυχο, στο οποίο αναφέρθηκε το 1924 ο Σπύρος Μελάς, \"καινούργιο πνεύμα, καινούργια πίστη και καινούργια αντίληψη\" επικράτησε διαχρονικά στη Δραματική Σχολή του Εθνικού; Ποια ήταν δηλαδή η κατεύθυνση της σχολής και ποια η συμβολή της στην επίτευξη των στόχων του Εθνικού Θεάτρου; Τι είδους δραματικές μορφές πίστευαν ότι θα έπρεπε να ενσαρκώσει ο σπουδαστής για να προσεγγίσει αυτόν το σκοπό και ποια έννοια έπρεπε να δοθεί στον δραματικό χαρακτήρα για να επιτευχθεί καλύτερα η ενσάρκωση αυτών των μορφών; Πώς και τι δίδαξε η σχολή, σε ποιο θέατρο επιδίωξε να οδηγήσει, πώς συγκρότησε και κατηύθυνε το ανθρώπινο υλικό και πώς διαχειρίστηκε το άψυχο, δηλαδή την υλικοτεχνική υποδομή; ","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b176608.jpg","isbn":"978-960-250-484-0","isbn13":"978-960-250-484-0","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":539,"publication_year":2011,"publication_place":"Αθήνα","price":null,"price_updated_at":null,"cover_type":null,"availability":"Κυκλοφορεί - Εκκρεμής εγγραφή","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":148,"extra":null,"biblionet_id":176608,"url":"https://bibliography.gr/books/h-dramatikh-sxolh-tou-ethnikou-theatrou-668923b2-d82b-4c71-8888-78b20ba5f60c.json"}]