[{"id":87434,"title":"Μελικοί","subtitle":"Η Αιολική και η Ιωνική μονωδία","description":"O 7ος αιώνας π.X. είναι ο αιώνας που ο λυρισμός παίρνει από τα άλλα είδη την πρωτοβουλία να εκπροσωπήσει εξ υπαρχής αυτός την ποίηση, χιλιετηρίδες χιλιετηρίδων ύστερα από την προκοινοτική κραυγή του δέους του πρωτόγονου, προς την οποία με άλλα δεδομένα μοιάζει να ανταποκρίνεται η ρήση του πολιτισμένου ατόμου του καιρού μας πως κι η ποίηση δεν είναι κατά βάση παρά η ανάπτυξη ενός επιφωνήματος.\u003cbr\u003eΟ λυρισμός, ως γλώσσα του αισθήματος, γίνεται στους ΜΕΛΙΚΟΥΣ, πρώτη φορά, η δεσπόζουσα της ποίησης και μέσα από την ποίηση η δεσπόζουσα της πρόσληψης του κόσμου. Ένας λυρισμός που πέφτει κοφτερός μέσα στα πράγματα, ή αναδύεται πηγαίος απ' τα πράγματα.\u003cbr\u003eΩς λυρική ορίζεται η ποίηση του προσωπικού βιώματος της ύπαρξης. Tου βιώματος που απορρέει απ' τη μέθεξη του ανθρώπου στις χαρές του μυστηρίου της ζωής, σε κάθε είτε ιδιωτική είτε δημόσια εκδήλωση: φιλική, ερωτική, κοινωνική, θρησκευτική? κατά μόνας, ή σε συντροφιές και σε συμπόσια, σε γιορτές και σε τελετουργίες. Όπως καθρεφτίζεται στην ποίηση ειδικά των ΜΕΛΙΚΩΝ αυτού του τόμου. Ποίηση προσωπική, που χρωματίζει αναλόγως και τη σχέση της με άλλα γενικότερα σημεία αναφοράς από τη μυθολογία και τη φύση ώς την ιστορία και ακόμη την πολιτική αντιπαράθεση. \u003cbr\u003eH εικόνα και του ποιητή και προπαντός του εκτελεστή του τραγουδιού αλλάζει. Eφεξής δεν είναι ο αοιδός των επικών ραψωδιών που γύριζε και απήγγελλε, από \"αυλή\" σε \"αυλή\", με την υπόκρουση της φόρμιγγας. Tώρα στα μαρμάρινα ανάγλυφα και κατεξοχήν στις αγγειογραφίες έχομε μια ποικιλία παραστάσεων μουσικών που εικονίζονται με τα μουσικά τους όργανα, έγχορδα ή πνευστά, προβεβλημένα για να τονιστεί η ισοτιμία και η ταύτιση εντέλει μουσικού και ποιητή στην ποίηση τη λυρική, που διαδέχθηκε το έπος και την ελεγεία.\u003cbr\u003eEίναι οι ποιητές Aλκαίος και Σαπφώ και Aνακρέων οι πρωταρχικοί εκπρόσωποι και στυλοβάτες της αιολικής οι δύο πρώτοι, της ιωνικής ο τελευταίος μονωδίας και ακολούθως οι ποιήτριες, από την Kόριννα και την Tελέσιλλα έως την Ήριννα και τη Mοιρώ.","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b89481.jpg","isbn":"960-325-550-5","isbn13":"978-960-325-550-5","ismn":null,"issn":null,"series":{"id":5533,"name":"Αρχαίοι Λυρικοί","books_count":4,"tsearch_vector":"'archaioi' 'arhaioi' 'arxaioi' 'lirikoi' 'lurikoi' 'lyrikoi'","created_at":"2017-04-13T01:39:21.061+03:00","updated_at":"2017-04-13T01:39:21.061+03:00"},"pages":409,"publication_year":2004,"publication_place":"Αθήνα","price":"20.0","price_updated_at":"2007-07-04","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί - Εκκρεμής εγγραφή","format":"Βιβλίο","original_language":"αρχαία ελληνικά","original_title":null,"publisher_id":2,"extra":null,"biblionet_id":89481,"url":"https://bibliography.gr/books/melikoi.json"},{"id":122470,"title":"Ιαμβογράφοι","subtitle":null,"description":"Η ιαμβική ποίηση χαρακτηρίζεται από τη χρήση του ιάμβου. Η καθιέρωση του μέτρου αυτού σήμαινε αληθινή επανάσταση στην αρχαία ποίηση. Ο ίαμβος, κατά μία ετυμολογία, παράγεται από το \"ιάπτω\" και άρα σημαίνει \"υβριστής\", \"στηλιτευτής\". Γενικά η ιαμβογραφία συνδέεται ως τέχνη με τη μουσική του αυλού, οργανικά με τις γονιμικές γιορτές και κοινωνικά με τη σάτιρα. Η σάτιρα υπήρξε το σήμα κατατεθέν και η ειδοποιός διαφορά της ιαμβικής από τη λοιπή λυρική ποίηση (τη μελική και τη χορική).\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΑπό τους τρεις μεγάλους εκπροσώπους του είδους ο Αρχίλοχος, ο θεωρούμενος Όμηρος του αρχαϊκού λυρισμού, είναι ο καταγωγικότερος όλων, ο Σημωνίδης εκφραστής κοινωνικού ελέγχου, ενώ ο Ιππώναξ είναι ο περιπλανώμενος που μυκτηρίζει τους προσωπικούς του αντιπάλους.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΗ ιαμβογραφία, με τη συνοδεία και των ελασσόνων και με τις λοιπές δυνάμεις του προκλασικού διαφωτισμού, ανοίγει την αυλαία προς τη σάτιρα προσώπων, ιδεών και καταστάσεων και έτσι με τη γλώσσα και τα θέματά της θα τροφοδοτήσει την αρχαία κωμωδία.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΟι \"Ιαμβογράφοι\" είναι ο τέταρτος και τελευταίος τόμος της σειράς \"Αρχαίοι Λυρικοί\" με εισαγωγές, μετάφραση και σχόλια του Γιάννη Δάλλα. Η πρώτη του έκδοση είχε κυκλοφορήσει το 1976 στις εκδόσεις \"Κείμενα\".","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b125078.jpg","isbn":"978-960-325-706-6","isbn13":"978-960-325-706-6","ismn":null,"issn":null,"series":{"id":5533,"name":"Αρχαίοι Λυρικοί","books_count":4,"tsearch_vector":"'archaioi' 'arhaioi' 'arxaioi' 'lirikoi' 'lurikoi' 'lyrikoi'","created_at":"2017-04-13T01:39:21.061+03:00","updated_at":"2017-04-13T01:39:21.061+03:00"},"pages":309,"publication_year":2007,"publication_place":"Αθήνα","price":"18.0","price_updated_at":"2007-11-06","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":2,"extra":null,"biblionet_id":125078,"url":"https://bibliography.gr/books/iambografoi.json"},{"id":79893,"title":"Χορικολυρικοί","subtitle":null,"description":"Από όλες τις μορφές του αρχαίου λυρισμού η χορική ποίηση είναι η πιο σύνθετη και πιο εξελιγμένη. Είναι ποίηση ομαδική: τραγουδιέται και εκτελείται ρυθμικά από τη συντεταγμένη ομάδα ενός χορού, με τη συνοδεία λύρας. Και στη συνοδεία αυτού του οργάνου οφείλει την ονομασία της από τους Αλεξανδρινούς ως \"λυρική\".\u003cbr\u003eΠού οφείλεται η προσήλωση ενός μεταφραστή, που ενεργεί ως δευτερογενής δημιουργός -δηλαδή και αυτός ως ποιητής-, στα σωζόμενα αποσπάσματα του έργου των αρχαίων λυρικών; Στην ιδιαιτερότητα εκείνων των αιώνων που χαρακτηρίζονται ως αρχαϊκοί, την ευαισθησία και τη σημασία των οποίων η μετάφραση επιχειρεί να αποκαλύψει και να ζωντανέψει; Να αποκαλύψει, δηλαδή, τα κινήματα του νου, της φαντασίας και της δράσης των ατόμων μιας σημαντικής στιγμής της αρχαιότητας, κατά την οποία η φύση και ο μύθος γίνονται ιστορία και πολιτισμός; Και να ζωντανέψει τελικά μια ποίηση φτασμένη στην ανώτερη μορφή του λυρισμού της; Θα έλεγα, χωρίς να παραδοξολογώ, πως οφείλεται και αποσκοπεί, πριν και πέρα από όλα αυτά, στην ανάδειξη ως αξίας του αποσπάσματος. Αποσπάσματος ενός απολεσθέντος ή ανεύρετου προς το παρόν, και όμως νοερά αναγνωρίσιμου, όπως θα υποδειχθεί, ολοκληρώματος.\u003cbr\u003eΗ εποχή είναι ανοιχτή και εν εξελίξει και παρόμοια ανοιχτή και ασυμπλήρωτη είναι και η ποίηση πού την εκπροσωπεί. Όχι μονοκεντρική και οριστικά τελειωμένη, αλλά πολυκεντρική και τελειούμενη εν προόδω. Μία ποίηση ανοιχτή στην ολοκλήρωση. Τα αποσπάσματά της έτσι αναδεικνύονται ως υπαινιγμοί και αντιφεγγίσματα του όλου. Ως συμπυκνωτές του, όπως γίνεται νοητικά και με τα αρχαϊκά φραγκμέντα, τηρουμένων των διαφορών, των προσωκρατικών. Και με εκείνα και με αυτά δεν κλείνει αλλά αφήνεται αναπεπταμένος ο ορίζοντας να δράσει και να ακεραιώσει τα ελλείποντα η διάνοια εκεί και η φαντασία εδώ του αναγνώστη.\u003cbr\u003e","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b81920.jpg","isbn":"960-325-517-3","isbn13":"978-960-325-517-8","ismn":null,"issn":null,"series":{"id":5533,"name":"Αρχαίοι Λυρικοί","books_count":4,"tsearch_vector":"'archaioi' 'arhaioi' 'arxaioi' 'lirikoi' 'lurikoi' 'lyrikoi'","created_at":"2017-04-13T01:39:21.061+03:00","updated_at":"2017-04-13T01:39:21.061+03:00"},"pages":384,"publication_year":2003,"publication_place":"Αθήνα","price":"20.0","price_updated_at":"2007-07-04","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":"αρχαία ελληνικά","original_title":null,"publisher_id":2,"extra":null,"biblionet_id":81920,"url":"https://bibliography.gr/books/xorikolyrikoi.json"},{"id":122472,"title":"Ελεγειακοί","subtitle":null,"description":"Συγγενέστερος διάδοχος του έπους είναι η αρχαία ελεγεία. Τη διαδοχή εκφράζει η συγγένεια του μέτρου και η διαφοροποίηση της έννοιας του ελεγείου (δηλαδή του δίστιχου συνδυασμού εξαμέτρου-πενταμέτρου) και του ελέγους (ως στοιχείου αντιηρωικού, ακόμη και του θρήνου). Με τη σταθερά του πρώτου και με την υπέρβαση του δεύτερου στοιχείου, η ελεγεία απ' τη μικρασιατική ενδοχώρα διαδόθηκε στην κεντρική Ελλάδα (Αττική και Σπάρτη) και αναδείχθηκε κατά σειράν ως ελεγεία πατριωτική (που την εξέφραζε ο Καλλίνος και ο Τυρταίος), λυρική ή ερωτική (ο Μίμνερμος), νομοθετική ή πολιτική (ο Σόλων), παραινετική και γνωμική (ο Θέογνις) και περνώντας στη Μεγάλη Ελλάδα βιοθεωρητική και κοσμολογική (ο Ξενοφάνης). Έτσι η ποίηση η ελεγειακή υπήρξε από τα πιο πολύ πολύμορφα και τα μακροβιότερα είδη της αρχαίας γραμματείας. Γιατί εκτός απ' τα προσωπικά και τα κοινωνικά βιώματα, είχε εκφράσει και τις νομοθετικές αρχές και τη φιλοσοφία. Και γιατί υπερβαίνοντας την εποχή της είχε συντελέσει, ύστερα από τη γέννηση, στην έκρηξη, στα αλεξανδρινά ιδίως χρόνια, ως νέου είδους ελεγειακού, του επιγράμματος.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΟι \"Ελεγειακοί\" είναι ο τρίτος τόμος της σειράς \"Αρχαίοι Λυρικοί\" με εισαγωγές, μετάφραση και σχόλια του Γιάννη Δάλλα.","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b125080.jpg","isbn":"978-960-325-705-9","isbn13":"978-960-325-705-9","ismn":null,"issn":null,"series":{"id":5533,"name":"Αρχαίοι Λυρικοί","books_count":4,"tsearch_vector":"'archaioi' 'arhaioi' 'arxaioi' 'lirikoi' 'lurikoi' 'lyrikoi'","created_at":"2017-04-13T01:39:21.061+03:00","updated_at":"2017-04-13T01:39:21.061+03:00"},"pages":250,"publication_year":2007,"publication_place":"Αθήνα","price":"17.0","price_updated_at":"2007-11-06","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":2,"extra":null,"biblionet_id":125080,"url":"https://bibliography.gr/books/elegeiakoi.json"}]