[{"id":111561,"title":"Παίζοντας με τη φωτιά","subtitle":null,"description":"Με μια γιορτή -έστω μικρή- συμπίπτει για μας το ανέβασμα του \"Παίζοντας με τη φωτιά\". Συμπληρώθηκαν πέντε χρόνια από την πρώτη μας παράσταση, τη \"Φιλονικία\" του Μαριβώ. Πέντε χρόνια με πολλή δουλειά, με τη δημιουργία του Θεάτρου του Νέου Κόσμου, με αρκετές θεατρικές παραγωγές και πολλά σχέδια. Η παρέα παραμένει η ίδια, με δυο απώλειες που μας πονάνε: του Σάββα Χαρατσίδη και της Ντόρας Τσάτσου. \u003cbr\u003eΥπάρχει και μια ενδιαφέρουσα συνάντηση (για μένα τουλάχιστον) ανάμεσα στο πρώτο έργο που ανεβάσαμε και το τωρινό: Στη \"Φιλονικία\" οι έφηβοι ανακαλύπτουν τον κόσμο, τον εαυτό τους, το σώμα τους, τον έρωτα και την απιστία. Στο \"Παίζοντας με τη φωτιά\" οι νέοι παίρνουν τη σκυτάλη για να δοκιμάσουν πιο προχωρημένα κι επικίνδυνα ερωτικά παιχνίδια: τι σημαίνει ένας τρίτος για το ζευγάρι. Σκηνοθετικά, στην παράσταση της \"Φιλονικίας\" οι έφηβοι έβγαιναν από γυάλινα κουτιά για να δοκιμαστούν στο πείραμα του Μαριβώ. Και ο Στρίντμπεργκ τοποθετεί τη δράση του έργου του σε μια βεράντα κλεισμένη με τζαμωτό.\u003cbr\u003eΣτο \"Παίζοντας με τη φωτιά\" όλα αρχίζουν και τελειώνουν μέσα σ' ένα καλοκαιριάτικο πρωινό. Κάτω από το φως του ήλιου, οι ψυχές των ανθρώπων είναι εκτεθειμένες στα βλέμματα των άλλων, πάνω και κάτω απ' τη σκηνή, όπως στο τραπέζι του ανατομείου. Κάτω απ' την ανέμελη επιφάνεια, μπορεί κανείς να διακρίνει την πλήξη και τις βαλτωμένες σχέσεις. Τα πρόσωπα προσπαθούν να γεμίσουν τα κενά της ζωής τους, να δώσουν νόημα στην ύπαρξή τους. Πώς; Ανανεώνοντας τα ερωτικά τους ενδιαφέροντα. Αρπάζονται απ' ό,τι βρίσκεται μπροστά τους. Θέλουν και δεν θέλουν, είναι και δεν είναι έτοιμο. Εξαπατούν, αλλά κυρίως αυταπατώνται, εναλλάσσοντας συνεχώς τους ρόλους του θύτη και του θύματος, μέσα σε μια ατμόσφαιρα αισθησιασμού και συναισθηματισμού. Παίζουν με τον έρωτα, με τη φωτιά, στο τέλος όμως καψαλίζονται όλοι. Γιατί κανείς δεν μπορεί να καυχηθεί πως το ξέρει αυτό το παιχνίδι. \u003cbr\u003eΤα πρόσωπα πάσχουν. Κι όμως, αυτό το έργο του Στρίντμπεργκ το ονομάζει \"κωμωδία\". Ίσως γιατί τα δράματα των ανθρώπων παραείναι ρηχά μερικές φορές, κι η ζωή μοιάζει να τους περιγελάει. Μια κωμωδία λοιπόν φτιαγμένη από τα υλικά του δράματος. Στην κόψη του ξυραφιού. \u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΒαγγέλης Θεοδωρόπουλος","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b114142.jpg","isbn":null,"isbn13":null,"ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":95,"publication_year":2000,"publication_place":"Αθήνα","price":"9.0","price_updated_at":"2006-11-28","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":"αγγλικά","original_title":"Leka med elden","publisher_id":1522,"extra":null,"biblionet_id":114142,"url":"https://bibliography.gr/books/paizontas-me-th-fwtia-20a75c6e-9ec5-403b-8c17-7edc19721de0.json"},{"id":117375,"title":"Βαλς αρ. 6","subtitle":"Έργο σε δύο πράξεις για μια ηθοποιό και ίσως μια πιανίστα","description":"Ένα κορίτσι κραυγάζει τρομοκρατημένο: μια μαχαιριά το παραλύει και το πετά βίαια στην απέναντι όχθη. Η Σόνια πέθανε· η παράσταση αρχίζει. \u003cbr\u003eΟι πρώτες της κινήσεις διερευνούν. Οι πρώτες λέξεις γεμίζουν πεισματικά τον άγνωστο χώρο. Η Σόνια τινάζει από πάνω της το χώμα και προσπαθεί να συγκεντρώσει τα σκόρπια κομμάτια του εαυτού της. Η θεατρική πράξη τη συναντά ακριβώς εκεί που την εγκαταλείπει η ζωή. Δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά στην παγκόσμια δραματουργία που ένας νεκρός κάνει την εμφάνισή του επί σκηνής. Δεν πρόκειται καν για καινοτομία του σύγχρονου θεάτρου, αφού τα πρωτεία τα διατηρεί ο Αισχύλος, με το φάντασμα του Δαρείου στους \"Πέρσες\". Ο τραγικός ποιητής γνώριζε πολύ καλά ότι για το δραματικό αποτέλεσμα δεν έχει καμία σημασία η βιολογική κατάσταση των προσώπων ενός έργου. Εκείνο που προέχει είναι η αμεσότητα του μηνύματος, η μέθεξη του θεατή.\u003cbr\u003eΣτο \"Βαλς αρ. 6\" τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο ωμά. Ο θάνατος της ηρωίδας αποτελεί το μέσο για την απελευθέρωση του υποσυνειδήτου της. Η απομόνωσή της στο χώρο και στον χρόνο εξυπηρετεί τη διερεύνηση των αδύτων της ψυχής της. Με αυτό το τέχνασμα αποκαλύπτονται χωρίς φραγμούς οι ενδόμυχες σκέψεις της, ενώ τα τραύματα που μέχρι τώρα κάλυπτε το δέρμα της (έστω διαταραγμένης) λογικής εμφανίζονται σε όλη την έκταση της μόλυνσής τους. Ο Ροντρίγκες δεν αρκείται σε μια απλή φωτογράφηση του προσώπου, αλλά δημιουργεί την ακτινογραφία του και την τοποθετεί αμείλικτα απέναντι στον θεατή. [...]\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e(από το κείμενο της Μαρίας Παπαλέξη, \"Στην κόψη της ζωής...\")","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b119967.jpg","isbn":null,"isbn13":null,"ismn":null,"issn":null,"series":{"id":7705,"name":"Χειμώνας 1999 - 2000","books_count":1,"tsearch_vector":"'1999' '2000' 'cheimwnas' 'heimwnas' 'xeimwnas'","created_at":"2017-04-13T01:59:29.049+03:00","updated_at":"2017-04-13T01:59:29.049+03:00"},"pages":59,"publication_year":2000,"publication_place":"Αθήνα","price":"8.0","price_updated_at":"2008-03-28","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":1522,"extra":null,"biblionet_id":119967,"url":"https://bibliography.gr/books/bals-ar-6.json"}]